Tot de kern. Zonder twijfel.

Volg ons via

Connect met ons

Klimaat

De overheidsklucht waarin de boeren verkeren

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Stel u rijdt ’s middags om 2 uur op de snelweg A2 ter hoogte van Eindhoven en plots ziet u in uw achteruitkijkspiegel een politieauto met een oplichtend tekstbord ‘Stop politie’. Verschrikt gaat u aan de kant, en aan de rechterzijde van uw auto verschijnt een geüniformeerde agent. Bedeesd en u van geen kwaad bewust laat u het rechter portierraam zakken. De politieagent zegt: “U weet zeker wel waar wij u voor aanhouden toch?” “Ik heb werkelijk geen idee”, zegt u tegen de agent. “Dan zal ik u dat even vertellen”, zegt de agent, “u reed namelijk veel te hard.” “Te hard?”, vraagt u verwonderd. “Jazeker, en dat kan ik aantonen ook”, antwoordt de agent die vervolgens zijn smartphone pakt en op de display groot ‘120 km/h’ laat zien. “Heeft u dat gemeten dan?”, vraagt u. “Nee”, zegt de agent, “dat is de uitkomst van ons wetenschappelijk model. En uit dat model blijkt dat u 120 km/h heeft gereden.” Verbijsterd kijkt u de agent aan en vraagt u waar dat dan op gebaseerd is. De agent zegt vol overtuiging: “Wij werken met een bijzonder complex en wetenschappelijk onderbouwd model die een onzekerheidsfactor kent van min 25% tot plus 25%. Uit het model had dus kunnen blijken dat u 75 km/h reed of 125 km/h, dat weten we niet precies. Maar we houden het in dit geval op 120 km/h, en dat is dus 70 km/h te snel volgens de wet.” U sputtert nog; “70 km/h te snel? 100 km/h is toch een veilige snelheid hier?” “Ha ha”, lacht de agent, “meneer denkt het beter te weten? Omdat dit een bijzondere weg is geldt hier een limiet van 50 km/h en die willen we graag zo houden. U kunt zo spoedig mogelijk een bekeuring van het CJIB verwachten.” U denkt nog even in Banana Split te zijn beland… “En hoe komt dat model dan aan die 120 km/h?”, vraagt u nog. “Dat is moeilijk te zeggen”, vervolgt de agent, “er zijn nogal wat factoren die uw snelheid beïnvloeden. Ik noem bijvoorbeeld de kleur van uw auto, het merk, het type, hoeveel vrachtwagens er in de buurt waren, hoeveel tegenwind u had, hoeveel auto’s er al voor u reden… dat is allemaal heel complex, dat begrijpt u wel. Maar maakt u zich geen zorgen, er is lang dat model aan gewerkt en het klopt.” U merkt dat tegensputteren geen zin heeft…

9 Maanden later en talloze briefwisselingen met het Openbaar Ministerie verder komt de zaak voor de rechter. De rechter is nogal kort van stof: “Meneer, uit het model blijkt dat u 120 km/h heeft gereden, op de A2 is op dat tijdstip 50 km/h geoorloofd, dat is de wet, dus u bent in overtreding krachtens de wet.” Uw advocaat, die al heel wat uurtjes heeft gestoken in uw zaak begint zijn betoog: “Edelachtbare, uw veroordeling is gebaseerd op een model. Ik zou graag inzicht willen krijgen in dat model zodat ik kan vaststellen op welke gronden mijn cliënt hier veroordeeld wordt. Tot dusverre vind ik het nogal vaag, zeker gezien het feit dat de onzekerheidsfactor zich binnen een bandbreedte van 50 km/h afspeelt.” De rechter wordt wat snibbig en pareert de advocaat: “Hoor ik u hier nu beweren dat u de wetenschap niet vertrouwt?” “Nou edelachtbare, ik vind dat nogal wat, een bandbreedte van 50% en zoveel variabelen waar helemaal geen zicht op is.” “Ah”, zegt de rechter, “de advocaat van de cliënt denkt verstand te hebben van de wetenschap? Neemt u nu maar van mij aan dat dit model zeer degelijk ontwikkeld is door de wetenschap en ik twijfel er geen moment aan dat dit correct is vastgesteld. Bovendien worden de wetenschappers door ons betaald…eh… aangestuurd… eh… ze zijn onafhankelijk, dus dat zit wel snor. En voor wat betreft uw gevraagde inzage in het model, die krijgt u niet.” “Ja maar die 50 km/h dan edelachtbare, dat lijkt toch wel wat overdreven op zo’n brede weg waar in het verleden nog 100 km/h gereden mocht worden, vindt u niet?” De rechter is onverbiddelijk: “Hoe die 50 km/h tot stand is gekomen, daar bemoei ik me niet mee, dat staat nu eenmaal in de wet. Ik kan tot inbeslagname van uw voertuig komen, dat weet u toch wel?”

Mocht u denken dat u in een klucht bent beland, dat klopt. Boeren in Nederland verkeren in bovenstaande situatie. Ze worden beoordeeld op basis van een model waarin geen inzage wordt gegeven, het model kent een onzekerheidsfactor van plus of min 25%, ze maken bij een rechtsgang geen schijn van kans omdat de rechter uitsluitend toetst aan de wet en waarbij zijn uitgangspunt is dat het model de standaard is. De grenswaarden verschillen per regio, maar niemand heeft enig idee hoe deze waarden tot stand zijn gekomen, of ze wel zinvol zijn en of het te behalen doel wel reëel is. Bovendien is op geen enkele wijze in de praktijk te toetsen of de cijfers wel kloppen, simpelweg omdat er geen betrouwbare apparatuur voor is. Ga er maar aan staan…

Enig idee waarom de boeren zo boos zijn?

Verder Lezen
Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Politiek

‘Stikstofcrisis’ is uitsluitend een politiek probleem

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Het beeld dat de overheid werkelijk geen idee heeft waar ze mee bezig is werd deze week nog eens versterkt door de stuitende onwetendheid van stikstofminister Christianne van der Wal-Zeggelink. “Stikstof stapelt zich op, het neemt niet af, het verdampt niet, het stapelt zich op”, en dat uit de mond van een minister die tot doel heeft de ‘stikstofcrisis’ aan te pakken.

In dit artikel hebben we duidelijk gemaakt dat Nederland in de stikstof-aanpak in Europa een uitzonderlijke positie inneemt. Nederland heeft veruit de meeste zogenaamde Natura 2000-gebieden, Nederland hanteert veel strengere normen op basis van dezelfde Europese regelgeving en Nederland modelleert als enige land de stikstofdepositie. Iedere boer kan u vertellen dat in de directe omgeving van een koeien- of varkensstal het gras beter groeit dan daarbuiten. Dat komt door de stikstofdepositie vanuit de stal waarmee belangrijke voedingsstoffen voor de groei van gras vrijkomen. Wat nog buiten een straal van zo’n 500 meter valt is afhankelijk van het weer, de voeding van het vee, de windrichting, het vocht in de lucht, het stikstof dat al in de grond zit en vele, vele andere factoren. Nergens is ooit aangetoond dat de stikstofemissie verder dan die 500 meter komt, behalve in de modellen van het RIVM. In de rest van Europa heeft men geredeneerd dat dit niet betrouwbaar meetbaar en controleerbaar is, laat staan te modelleren, en dus kijkt men er niet naar. In Nederland niet. Een uitermate complex model is door het RIVM ontwikkeld, echter, de manier waarop het model functioneert is volslagen onbekend en er wordt ook geen inzage in gegeven.

De kern van het probleem is de politiek zelf. Zij hebben de boeren (en het land) opgezadeld met een wet die in de uitvoering niet werkt omdat deze onrealistisch is. Alles wordt opgehangen aan volslagen arbitraire grenzen, de stikstofdepositie uit een model, die in de praktijk niet meetbaar en te valideren valt, maar wel de norm is. Actiegroepen maken hier handig gebruik van door de overheid te wijzen op overschrijdingen van de wet om dit vervolgens bij de rechter aan te vechten. De rechter kan niet anders dan de gegevens   toetsen aan de wet, en kan alleen maar tot de conclusie komen dat men zich niet aan de wet houdt. Of het redelijk, relevant of zinvol is speelt geen enkele rol. En zo maakt de politiek van een juridisch probleem (aan de stikstofnorm voldoen) een politiek probleem en probeert dat op te lossen door een technische oplossing. Twee recente voorbeelden hiervan zijn de technische ‘oplossingen’ van het ‘stikstofprobleem’ waardoor de bouw stilviel. Het vee ander voedsel geven en 100 km/h op de snelwegen gaan rijden. Iedereen voelt aan zijn klompen aan dat dit geen oplossingen kunnen zijn, maar het RIVM heeft het uitgerekend en dus klopt het voor de politiek.

Langzamerhand heeft ook de samenleving in de gaten dat het niet klopt, de voedselvoorziening van een land op het spel zetten omwille van een boekhoudkundig probleem op basis van modellen. In plaats van dat de politiek ervoor kiest om de wetgeving aan te passen, kiest de wetgever ervoor om de samenleving nog meer zand in de ogen te strooien. Zo verscheen er van het RIVM recent een lijst met de top 100 stikstof producerende bedrijven. Bovenaan prijken hoofdzakelijk landbouwbedrijven. De lijst werd, nadat hij door talloze ‘experts’ bij het RIVM en het ministerie door de handen was gegaan, gepubliceerd. Waarom ‘experts’ tussen aanhalingstekens? Iedereen die een beetje ingevoerd is in de materie kon zien dat de lijst nergens op gebaseerd was, en dat bleek ook enkele dagen later (5 april 2022) waarna de lijst ijlings door het RIVM werd ingetrokken, vergezeld van een nederige excuusbrief. Er kwam een nieuwe lijst, maar ook deze klopt in de verste verte niet. De stikstofemissies van de veehouderij zijn grotendeels bekend, omdat veehouderijbedrijven voor het merendeel beschikken over vergunningen. Die vergunningen zijn blijkbaar niet gebruikt voor deze lijst, want de getallen op de vernieuwde lijst komen in de verste verte niet overeen met de vergunde hoeveelheden (ze zijn vele malen hoger). En dan nog iets… op de vernieuwde lijst staan opeens de kolencentrales in de top 20. Kolencentrales beschikken allemaal over DeNOx-installaties die de NOx (gasmengsel van verschillende stikstofverbindingen) uit de rookgassen haalt. Hun NOx-emissie is dus nihil. De hernieuwde lijst is een lijst met producenten van stikstof, waarbij volledig voorbijgegaan wordt aan de technische maatregelen die de desbetreffende bedrijven hebben gedaan om de emissies te reduceren. De lijst lijkt dan ook louter bedoeld om te zorgen voor een (onjuiste) maatschappelijke beeldvorming en het creëren van politieke draagkracht om de veehouderij uit te kunnen kopen. De enkeling die ingevoerd is in de materie ziet op welke flagrante wijze de overheid misbruik maakt van de onwetendheid van de massa.

En de boer? Die zit op de blaren. Door het gevoerde beleid van deze overheid zitten ze tussen de wal en het schip. Voor investeringen (ook voor milieuvoorzieningen!) krijgen ze geen financiering bij banken omdat hun situatie ongewis is. Velen leven in onzekerheid over de toekomst van hun bedrijf en iedereen begrijpt dat het vechten tegen een papieren tijger is. Iedere boer die zich hiertegen verzet wordt het slachtoffer van de overheid en dit resultaat doet niet onder voor de toeslagenaffaire. Pleitnota’s worden de dag vóór de rechtszitting door overheidsinstanties ingetrokken waardoor de rechtszitting niet plaatsvindt, aan WOB-verzoeken wordt na lang trekken en duwen voldaan maar vervolgens mogen de bevindingen niet publiek worden gemaakt (ja, u leest het goed!). Boeren die klem zitten tussen Natura-2000-gebieden wordt door overheden en actiegroepen het leven zuur gemaakt, maar wrang genoeg komt het niet tot uitkoop, ze worden uitgerookt. De boer die het waagt in verzet te gaan krijgt te maken met inspecteurs die om de haverklap op hun erf staan om de bedrijfsvoering te controleren, om keer op keer tot de conclusie te komen dat alles klopt. Mocht de boer zich als deskundige voegen in een overlegorgaan, dan is dat doorgaans een kort leven beschoren. Er is geen enkele branche in Nederland die wettig verplicht is zoveel bloot te geven van haar eigen bedrijfsvoering, waardoor de overheid tot achter de komma kan uitrekenen wat er overblijft voor de boer, ook dat is beschamend.

De verdedigers van dit ‘beleid’ zijn een handjevol politici die ook hier weer, net als in andere dossiers, het RIVM misbruiken voor een ‘wetenschappelijke’ onderbouwing. Het RIVM houdt haar kaarten al jarenlang tegen de borst, wetende dat ze anders door de mand vallen met hun aannames en modellen. Het RIVM is niet bereid hun modellen aan de werkelijkheid te toetsen, maar wees de komende weken niet verbaasd over onthullingen op dat vlak.

25 Miljard wordt niet gebruikt om een vermeend stikstofprobleem op te lossen, maar om het gezicht van deze verstikkende overheid te redden. Want wat is er simpeler dan de regelgeving gelijk te schakelen met de ons omringende landen, waardoor het stikstofprobleem niet meer bestaat? U krijgt de rekening voor deze halsstarrigheid van enkele politici, de boer zit op de blaren. Toegegeven, het is erg lastig in dit dossier onafhankelijk te blijven…

Verder Lezen

Klimaat

Wanneer staat de wetenschap op tegen de utopie van de politiek?

Gepubliceerd

op

Foto: ANP Economische Zaken en Klimaat (VVD) tijdens de presentatie van de klimaatnota. De nota schetst de voortgang van het klimaatbeleid en de belangrijkste plannen voor komend jaar.

Denkt u dat het verschil maakt of u bij 20°C of bij 21,5°C op een terrasje zit op het Vrijthof in Maastricht? Denkt u dat het verschil maakt of er 5 kg stikstofverbindingen in een jaar over 100.000 vierkante meter wordt verspreid of 6 kg per hectare?

Dat is in de kern het ‘probleem’, 1,5°C of 1 kg, en deze overheid noemt dat vervolgens een klimaat- en een stikstof-’crisis’. En wie bepalen er dat er sprake is van een crisis? De politiek. Hoogopgeleide mensen met een opleiding als leraar voor het basisonderwijs, een masters bestuurskunde, een VMBO-leerling die een onwaarschijnlijke stap naar het HBO maakte zonder het MBO te bezoeken maar ‘gespecialiseerd’ is in ‘social work’. Zij zijn diegenen die dit ons dagelijks inwrijven en verantwoordelijk zijn. Crisis, crisis, crisis. En dit utopische wereldbeeld, waarbij de mensheid in staat zou zijn extreem complexe processen te beïnvloeden, verkopen ze als ‘wetenschap’. In hun dogma verkopen ze het als ‘97% van de wetenschappers is het met ons eens.’ Buiten het feit dat die 97% op een zeer discutabele wijze tot stand is gekomen, werkt de wetenschap niet zo. In de politiek geldt ‘de meeste stemmen gelden’, in de wetenschap zal je met bewijzen moeten komen. Ook al beweerde 99,9% ooit dat de aarde plat was, er is op een dag een wetenschapper opgestaan die kon aantonen dat de aarde rond is. Daar boog zich dan weer een kudde wetenschappers over die de redeneertrant en de bewijzen van die ene wetenschapper onderzocht, en gezamenlijk besloot die kudde dat de wetenschapper gelijk had, totdat eventueel het tegendeel bewezen kan worden uiteraard. Zo werkt wetenschap. Niet omdat maar één tiende van de ‘wetenschap’ dat vond, maar omdat de wetenschapper reproduceerbaar kon aantonen dat de aarde rond is. Voor deze vorm van wetenschap is anno 2022 geen ruimte. En eenieder met een kritische noot wordt als ‘klimaatontkenner’ of ‘corona-ontkenner’ weggezet, uit commissies gewipt, politiek geneutraliseerd of anderszins in zijn voortbestaan bedreigd. Het dogma van de politiek is in modellen gegoten en verworden tot wetenschap, en de wetenschap is verworden tot in modellen gegoten politiek. Er is slechts één enkele waarheid, de politieke, gevat in een model.

De wetenschap heeft zich in dat spel door de politiek laten verleiden met een grote honingpot met geld, extreem veel geld. Het RIVM krijgt bijvoorbeeld uitsluitend deelopdrachten met één enkele scope: het ‘bewijzen’ van het politieke gelijk. Voor vervolgonderzoek is alleen budget mits dat ook de politieke lijn volgt. Verbreding van het onderzoek is onmogelijk, want daar is geen budget voor. En daarmee heeft de politiek de bijl aan de wortel van de wetenschap gelegd, en de wetenschap bij haarzelf door hierin mee te gaan. Alles moet worden gevat in ‘modellen’. Als u kunt aantonen dat de temperatuur 0,1 graad is gestegen dan klotsen de onderzoeksbudgetten tegen de plinten, wilt u het omgekeerde bewijzen dan bent u een roepende in de woestijn.

Alleen al de thermodynamica wordt onder natuurkundigen gekenschetst als een chaotisch systeem, en chaotische systemen laten zich niet modelleren. Of kan het KNMI ‘het weer’ tot drie cijfers achter de komma voorspellen met alle complexe modellen die er voorhanden zijn? ‘Het klimaat’ is niets anders dan de optelsom van 15 jaar ‘het weer’ en dat past vervolgens wel in een model? Iedere wetenschapper weet dat onder complexe omstandigheden met tientallen tot honderden variabelen, deze variabelen zich onderling ook nog beïnvloeden. Eén vulkaanuitbarsting is voldoende om een model compleet onderuit te halen, één groep ganzen is in staat 1 kg stikstofverbindingen te deponeren in een gebied waar volgens het model vervolgens een catastrofe zal uitbreken. 100 Bejaardenoorden met verpleging die 4,5 minuten aanwezig zijn zonder mondkapje was een variabele teveel voor het model. Maar vraag de ‘wetenschap’ wat de stikstofschade is na een bezoekje van een groep ganzen dan wordt het akelig stil. Vraag de ‘wetenschap’ wat de gevolgen zijn van 21,5°C op een terrasje op het Vrijthof en het wordt stil. Er wordt gedreigd met de stijging van de zeespiegel en extreem weer, maar een feitelijke onderbouwing ontbreekt. De zeespiegel stijgt al 130 jaar gelijkmatig met enkele millimeters, een stevige regenbui in Timboektoe bereikt ons nu ook dankzij internet maar dit wil nog lang niet zeggen dat er een toename van extreem weer is. Over het grootste broeikasgas in volume, waterdamp, hebben ze het nauwelijks, maar over 0,04% CO2 dagelijks.

Met al die modellen trekken grote kuddes ambtenaren het land in, met in hun kielzog door de overheid gefinancierde actiegroepen. De ambtenaar toetst aan het model. Is er sprake van een overschrijding maar ziet de ambtenaar dat het weinig invloed heeft of niet zinvol is, dan heeft hij een hijgende actiegroep in zijn nek die een bedreiging vormt voor zijn broodwinning. Dus doet hij ook maar wat de politiek van hem vraagt, de getalletjes toetsen aan het model, en een overschrijding netjes melden. Zijn kostje is gered. En als de politiek erachter komt dat het model haar doel voorbijschiet? Dan is er geen moment van wetenschappelijke reflectie, maar schiet de politiek in een kramp. Dan gaan we 100 km/h rijden, koeien ander voer geven of bomen opstoken in steenkolencentrales. Het RIVM toont dat vervolgens wel aan, ‘wetenschappelijk’ en met een grote zak geld als beloning.

De uitkomsten en meerwaarde van alle modellen en maatregelen zijn niet aantoonbaar maar ook onaantastbaar. Aan het model mag niet getwijfeld worden, ondanks dat men deze angstvallig geheim houdt en ze keer op keer niet uitkomen. De groep ganzen is de nekslag voor de boer waardoor hij geen voedsel meer kan produceren, de opgebrande boom neemt geen CO2 meer op of er gaan meer levensjaren verloren dan dat er gered worden. Dat is het gevolg van modellen die naar een gewenste politieke uitkomst toerekenen, maar waarbij de gevolgen niet breder in het model zijn opgenomen. De oorzaak is de ‘wetenschap’ die zich voor politieke doeleinden laat lenen, deelopdrachten aanneemt, en die kennelijk geen zelfcorrigerend vermogen (meer) in zich heeft. Zou de wetenschap dit eenzijdige spel niet meer meespelen en zich weer bezighouden met wetenschap zoals deze bedoeld is, dan stond de politiek met lege handen.

De uitkomst van de modellen zijn overigens wel heel helder voor de burger: 60 miljard in totaal voor 4 jaar ‘klimaatbeleid’. Dat is € 4.000,- per burger, een gezin van 4 personen betaalt dus de komende 4 jaar € 16.000,- om in 2030 (als het lukt, volgens het model in ieder geval wel) bij 20°C in plaats van 21,5°C op een terrasje te zitten op het Vrijthof. En laat de gezinshond vooral niet los op de Brunssumerheide, want voor u het weet kost dat weer een boer de kop en dat mag u ook betalen. En dat alles dankzij de wetenschap.

Waardeer jij onze artikelen? Ondersteun ons door middel van een donatie.

Verder Lezen

Hoogveen: het boerenbedrog van de overheid

Gepubliceerd

op

Wat een Natura 2000-gebied is werd al uitgelegd in dit artikel. Duiken we wat dieper in deze materie dan wordt het langzaam duidelijk waarom er zo’n groot ‘stikstofprobleem’ is in Nederland. Op Europees vlak is vastgelegd dat er pér natuurgebied (honderden tot vele duizenden hectares groot) wordt bekeken onder welke habitatrichtlijn en vogelrichtlijn een bepaald gebied valt. Nederland (het RIVM) wijkt hiervan af en heeft haar eigen model. Het RIVM bekijkt dit niet per honderden tot duizenden hectares maar voor iedere vierkante meter! Als men in de geodatabank van het RIVM duikt kan men zien hoe in Nederland de 162 Natura 2000-gebieden in kaart zijn gebracht en wordt ook helder waarom het ‘stikstofprobleem’ een papieren/digitale tijger is geworden. Voor iedere vierkante meter van de 162 Natura 2000-gebieden is dit namelijk nauwgezet vastgelegd! Heeft een ambtenaar een specht gezien in een boom, dan wordt die ene vierkante meter onder die boom rood ingekleurd en wordt alles in een straal van 300 meter een bedreiging voor deze ene specht. Dat die ene specht een dag later in een andere boom kan gaan zitten wordt buiten beschouwing gelaten, maar heeft u een boerenbedrijf vlak bij die boom dan heeft u wel een probleem. Op deze manier is Nederland één grote lappendeken van verschillende kleurtjes geworden in de geodata site van het RIVM. Voor iedere vierkante meter kunnen echter weer andere eisen gelden, afhankelijk van de vegetatie en de aanwezige (wilde) dieren.

Voor de stikstofbelasting geldt een bovengrens die ligt op 2.400 mol per hectare per jaar; dit is ongeveer 30 kg, iets meer dan een zak cement dus. Op iedere 10.000 vierkante meter mag per jaar één zak cement als stikstofbelasting ‘gedeponeerd’ worden, de zogenaamde stikstofdepositie. Van wie die zak cement komt maakt niet uit. 30 – 50% Komt sowieso al uit het buitenland, de rest komt van het verkeer, de industrie, de zeeschepen, een nabijgelegen distributiecentrum en jawel, ook de boer.

Kijkt men naar de veengebieden, die liggen bezaaid over de oostkant van Nederland (Friesland, Drenthe, Overijssel, Gelderland, Brabant en Limburg), waar tot in de twintigste eeuw turf werd gestoken, dan wordt de situatie nog nijpender. Bij het turfsteken is namelijk het als kostbaar gelabelde ‘hoogveen’ in de afgelopen decennia afgegraven en opgestookt in met name de stedelijke gebieden. Op de één of andere manier is het in het ambtelijke Den Haag (en het PBL) tot absolute topprioriteit verheven om dit hoogveengebied weer terug te krijgen. Deze gebieden zijn gevoelig voor stikstofverbindingen, echter tijdens het ontstaan van dit veen, en daar gingen duizenden jaren overheen, was de stikstofbelasting van het hoogveengebied volstrekt anders. Er waren geen vliegtuigen, er was geen scheepvaart en autoverkeer en er kwam ook niet nog eens 30 – 50% uit het buitenland aangewaaid. Het hoogveen gedijde destijds goed onder die omstandigheden, totdat de turfstekers kwamen. Toch heeft men in alle ‘wijsheid’ besloten om deze gebieden aan te merken als topprioriteit met bijbehorende stikstofgrens van 500 mol per hectare per jaar; dus geen zak van 25 kg per 10.000 vierkante meter maar 5 zakjes suiker van 1 kg per 10.000 vierkante meter per jaar. Met alle nieuwe factoren van tegenwoordig, zoals overvliegende vliegtuigen, industrie en import uit het buitenland is de enkele boer die zich aan de rand van zo’n gebied bevindt simpelweg de pineut. Kijkt men nog eens in de geodatabank van het RIVM dan wordt het nog venijniger. Gebieden veen van vele tienduizenden vierkante meters blijken volgens het RIVM slechts enkele vierkante meters hoogveen te bevatten. Terwijl experts in dat gebied op basis van de geocoördinaten deze zogenaamde hoogveen-postzegels nog altijd niet hebben getraceerd, wordt ondertussen het complete gebied door de overheid aangemerkt als ‘hoogveengebied’ of ‘in potentie hoogveengebied’. Iedere boerenfamilie die daar al generaties zit wordt plots door de overheid aangewezen als de grote ‘vervuiler’ omdat haar bedrijf aan de rand van zo’n potentieel hoogveengebied ligt. De marktwaarde keldert met minimaal 50% omdat het boeren er simpelweg onmogelijk is geworden, en Vadertje Staat biedt (zeer genereus) 7% bovenop die gekelderde marktwaarde. Dat een boerengezin dan niet staat te juichen om uitgekocht te worden door de overheid moge duidelijk zijn. In de basis is het boerenbedrog, maar als het niet zo triest zou zijn toch minstens een boerenklucht.

Verder Lezen

Recent

Media10 uur geleden

NUcheckt: opzichtige misleiding door de media

NUcheckt komt op 24 mei 2022 met een ‘factcheck’. Zoals hier al eerder geschreven, is factchecken niet checken of er...

Video10 uur geleden

Indepen laat een zetel aan stemmen niet verloren gaan

Zelfs met ruim 67.000 handtekeningen weigert de Commissie van VWS onze petitie in ontvangst te nemen. Gelukkig waren de partijen...

Gezondheid2 dagen geleden

De whiskey-kast is nu leeg bij het RIVM: apenpokken op de A-lijst

Wanneer men zich nog het ‘whiskey-moment’ van viroloog Ab Osterhaus kan herinneren, waarin opzichtig de eerste Nederlandse besmetting met de...

Petitie1 week geleden

TEKEN DE PETITIE! DE ZEGGENSCHAP OVER NEDERLAND WORDT 23 MEI A.S. AAN DE WHO OVERGEDRAGEN

Teken deze petitie vóór 21 mei 2022, want volgende week gaat minister Kuipers over tot ondertekening en dan is het...

1 week geleden

Wie centen uitgeeft aan verkeerde prioriteiten, wordt beloond

Huilen, lachen of toch maar cynisch zijn? Het ministerie van VWS raakt onder Hugo de Jonge 5.1 miljard euro aan...

Video1 week geleden

GenZ Talks:  Talitha Muusse pleit voor ‘Great Reset’ cancelculture

In deze aflevering heeft Marijn een open en luchtig gesprek met ondernemer en voormalig presentatrice Talitha Muusse over de verhouding...

Politiek2 weken geleden

Opgepast! De coronawet verhuist naar de WHO

Als het linksom niet lukt, dan lukt het misschien wel rechtsom… het hele coronanarratief van lockdowns, een opgelegd verbod op...

Gezondheid2 weken geleden

Door de kokervisie van het RIVM vielen onnodig veel slachtoffers

De starheid van denken bij het RIVM wordt pijnlijk duidelijk na het lezen van dit uitgebreide artikel. Starheid van denken...

Economie2 weken geleden

Klaas Knot, geschikt of ongeschikt?

Autoriteit en vertegenwoordiger Klaas Knot is bij de meeste mensen bekend als de president van De Nederlandsche Bank (DNB) en...

Klimaat2 weken geleden

De overheidsklucht waarin de boeren verkeren

Stel u rijdt ’s middags om 2 uur op de snelweg A2 ter hoogte van Eindhoven en plots ziet u...

Trending

Steun onafhankelijk nieuws
This is default text for notification bar