Wob documenten onthullen geen onderbouwing voor maatregelen

Een verenigd Europa? Niet als je naar de huidige benzineprijzen kijkt! De prijzen van RON95-benzine (de standaard) op 4 maart 2026 zijn als volgt:

Literprijzen RON95 (euro):

• Nederland: 2,32

• Duitsland: 1,91
• Noorwegen: 1,90
• Frankrijk: 1,76
• Italië: 1,67
• België: 1,63
• Oostenrijk: 1,52
• Spanje: 1,51
• Luxemburg: 1,49
• Hongarije: 1,47
• Kroatië: 1,47
• Tsjechië: 1,38
• Polen: 1,33
• Bulgarije: 1,20

In Nederland was in 2001 de adviesprijs 1,05 euro, in 2020 was de adviesprijs 1,60 euro, in 2024 was de adviesprijs 2,20 euro. In 20 jaar tijd een stijging van 55 cent per liter en in 4 jaar tijd een stijging van 60 cent.

Hoe dat komt? Belastingen en graaiflatie. En dan te bedenken dat in Nederland de benzineprijzen zogenaamd gedempt worden door een douceurtje uit Den Haag. Gelooft u écht niet dat u vreselijk gepakt wordt als Nederlander in Europa?

Op 24 februari 2026 kwam het CBS met een bijzondere analyse naar buiten: hoeveel belasting wordt geheven in het kader van de energietransitie en hoeveel daarvan wordt ook daadwerkelijk uitgegeven aan die transitie. Dat was even behoorlijk schrikken! 26,5 miljard euro uit de portemonnee van burgers en bedrijven aan belastingen en slechts 4,4 miljard daarvan wordt ook daadwerkelijk aan dit doel uitgegeven. Waar gaat die overige 22,1 miljard euro naartoe? 

Energietransitie als zoveelste melkkoe van de overheid

In 2024 bedroegen de Rijksuitgaven aan het bevorderen van energiebesparing en hernieuwbare energie 4,4 miljard euro. In dat jaar ontving de Rijksoverheid 26,5 miljard euro aan belastingen op het gebruik van energie, zoals de energiebelasting en accijns op motorbrandstoffen. Dit meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) op basis van de publicatie Overheidsrekening Energietransitie.

We betalen dus 26,5 miljard euro met z’n allen en de overheid besteedt daarvan slechts 4,4 miljard euro aan het doel waarvoor deze belastingen geheven worden.

Goed om te weten, nietwaar?

Al die ‘mooie’ verhalen over de noodzaak om CO2-uitstoot terug te dringen, minder energie te gebruiken en van fossiel naar ‘duurzaam’ over te stappen, worden ingezet om meer belastingen te kunnen heffen. Belastingen die niet terugvloeien naar dat ideologische doel; klimaattransitie.

Hoe werkt dat en waar gaan die 22,1 miljard euro teveel geheven belastingen dan naartoe?

Niet naar de sociale zekerheid in ieder geval. Die wordt ook verder uitgekleed door de nieuwe regering ten behoeve van wapens en defensie.

Waaraan geeft de overheid die 4,4 miljard euro uit?

De overheidsuitgaven aan de energietransitie bestaan voornamelijk uit subsidies. Daarnaast geeft de overheid ook kortingen op belastingen op het energiegebruik. Dit zijn bijvoorbeeld de aansluitingskorting op de energierekening, gratis uitgifte van CO2-emissierechten en in 2023 het energieplafond.

Van de 4,4 miljard euro overheidsuitgaven aan de energietransitie in 2024 ging 1,5 miljard euro naar de Subsidie Stimulering Duurzame Energieproductie (SDE) voor bedrijven. Aan subsidies voor de verduurzaming van gebouwen werd 1,0 miljard euro uitgegeven. De rest ging naar de Nederlandse burgers.

Veel subsidieregelingen hebben een korte looptijd waardoor het pakket van maatregelen jaarlijks verandert en vrijwel niemand weet waar hij een jaar later aan toe is.

De belastinginkomsten van 26,5 miljard komen voornamelijk uit wegvervoer

Van alle belastingen op het energieverbruik had 60 procent in 2024 te maken met wegvervoer: accijns op motorbrandstoffen, belasting op de aanschaf van een auto of motor (bpm) en motorrijtuigenbelasting. Wanneer de btw, geheven op accijnzen, wordt meegeteld dan is dit aandeel zelfs 63 procent. 20 procent kwam uit de energiebelasting op elektriciteit in aardgas. Nederland heft daarbij de meeste belastingen op energie binnen de EU.

In 2022 en 2023 waren de inkomsten uit de energiebelasting lager. In 2023 is er een prijsplafond ingesteld, als compensatie voor de gestegen energieprijzen. De EU-belastingen op CO2 (emissierechten) en op vliegtickets nemen de laatste jaren fors toe.

De onbetaalbare literprijs voor motorbrandstoffen sinds begin dit jaar, is dus een direct gevolg van de ‘energietransitie’, maar wordt voor andere doeleinden gebruikt.

Geen geld voor oplossen netcongestie?

Het bekendste gevolg van de energietransitie is de zogeheten netcongestie; de overbelasting van het elektriciteitsnet, vergelijkbaar met een file op de weg, waarbij het aanbod van stroom groter is dan de transportcapaciteit.

Die congestie wordt voornamelijk veroorzaakt door de vele zonnepanelen en windmolens die stroom opwekken en daarmee het elektriciteitsnet overbelasten.

Om netcongestie tegen te gaan, moet het stroomnet fors worden uitgebreid. Netbeheerders investeren jaarlijks ongeveer 8 miljard euro in uitbreiding van het net, schrijft de Rijksoverheid op haar website.

8 miljard euro per jaar om die netcongestie aan te pakken, opdat er weer nieuwe woonwijken en bedrijvenparken aangelegd kunnen worden en daarmee de Nederlandse economie gestimuleerd kan worden.

Maar……die 8 miljard – makkelijk te betalen vanuit de jaarlijkse energieheffingen – geeft de overheid niet uit om dit probleem op te lossen: ook die 8 miljard moet weer door burgers en bedrijfsleven worden opgehoest, ondanks de extreme belastingheffingen onder de noemer ‘energietransitie’.

Waar wordt die 22,1 miljard euro dan wél aan uitgegeven?

Wij vroegen ons af, waar die 22,1 miljard euro aan teveel geheven energiebelasting dán aan wordt uitgegeven. Wat blijkt?

Die 22,1 miljard wordt gewoon gebruikt om andere gaten in de begroting te dichten en komen terecht bij zaken als:

• onderwijs en wetenschap,
• defensie,
• infrastructuur (wegen, spoor, waterbeheer),
• rentelasten en staatsschuld,
• algemene overheidsapparaat en uitbreidingen ambtenarenapparaat.

Het eveneens door het CBS uitgebrachte onderzoek Overheidsrekening Energietransitie (ORET) verschaft hier weer meer duidelijkheid over.

Belastingen dienen niet per definitie een-op-een terug te vloeien naar het beleidsdoel dat ze betreffen, lijkt de gedachte van de hedendaagse overheid.

Belastingen worden steeds vaker gezien als ‘breed dekkingsmiddel’, zoals destijds bedacht bij de heffing en invordering van reclamebelasting: een heffing van belastingen waarvan de opbrengst voor heel andere doeleinden kan worden gebruikt dan de bron waarop deze is gebaseerd.

Hetzelfde geldt voor de accijnzen op tabak en alcohol. Ook hier geldt Nederland als de EU-lidstaat met de hoogste heffingen.

Energiebelastingen hebben volgens de overheid meerdere functies:

• prijsprikkel (vervuiler betaalt),
• gedragssturing,
• stabiele inkomstenbron.

Als de prijs van een liter benzine dus weer omhoog gaat, zoals nu met de oorlog in Iran,  bedenk dan dat de overheid daarmee je gedrag wil sturen en niet zozeer de echte problemen op de energiemarkt – zoals netcongestie – op wil lossen.

We zouden met zijn allen heel wat minder belasting betalen als er alleen geheven wordt voor zaken waar het geld ook direct aan wordt gespendeerd in plaats van betalen voor allerlei ideologische prietpraat of andere zaken om de begroting te dichten.

ECB-president Christine Lagarde heeft – net als meerdere Europese top bestuurders – een twijfelachtig verleden. Vanaf haar criminele activiteiten als minister van Financiën van Frankrijk, tot haar recente zelfverrijking als ECB-directeur; Lagarde maakt er een potje van. Zal ze daarom eerder op moeten stappen? Of blijft de Europese elite haar trouw wegens bewezen diensten?

Strafrechtelijke veroordeling in 2016

We schreven er eerder over: Christine Lagarde is in 2016 schuldig bevonden aan het onterecht goedkeuren van een enorme uitbetaling van 400 miljoen euro Frans belastinggeld aan de controversiële Franse zakenman Bernard Tapie, aldus een artikel uit The Guardian. Dat strafbare feit heeft ze veroorzaakt als Franse minister van Financiën, voordat ze directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) werd in 2011.

De straf die haar werd opgelegd in 2016 was:

• een boete van 15.000 euro, vermeerderd met
• één jaar gevangenisstraf,
• een strafblad als Frans staatsburger.

Zowel de boete als de gevangenis bleef haar echter bespaard door twee machtige partijen: de minister van Financiën van de VS en de – tevens in de VS gevestigde – directie van het IMF. Ook werd door deze partijen afgedwongen dat het strafblad van Lagarde zou verdwijnen uit Franse registers, aldus The Guardian.

Schofferen en bedreigen van ECB-werknemers

Dat mevrouw Lagarde geen fijne baas is om voor te werken, blijkt uit dit artikel van Politico. Daarin staat beschreven hoe stagiaires binnen de ECB zijn bedreigd om hun vakbond niet te verzoeken om loonsverhogingen te vragen.

Op 22 januari 2024 liet de ECB-vakbond zelf weten Christine Lagarde totaal ongeschikt te vinden om de bank te leiden. Dat volgt uit een uitgebreid onderzoek van bureau IPSO waaruit het volgende blijkt:

• 53,5 procent van alle ECB-medewerkers vindt Lagarde ongeschikt voor haar functie.
• Lagarde is de beroerdste ECB-president in de geschiedenis van de bank.
• Er ontbreekt bij de medewerkers vertrouwen in de hele ECB-directie.

In ieder ‘normaal’ bedrijf zou een directeur met bovenstaande kwalificaties allang ontslagen zijn. Zo niet bij de ECB.

Begin 2025: Lagarde als opvolger van Klaus Schwab bij het WEF?

In het voorjaar van 2025 meldt Reuters dat Christine Lagarde als topkandidaat wordt gezien bij het WEF als opvolger voor de dan net – wegens vermeende corruptie – afgetreden Klaus Schwab.

De Luxembourg Times bevestigde dit bericht en voegde er nog aan toe dat Lagarde al jaren met Schwab in gesprek was geweest over diens opvolging.

Allemaal niet gek, als je bedenkt dat Lagarde al sinds 2008 in de Raad van Commissarissen van het WEF zit en de club dus goed kent. In hetzelfde artikel van de Luxembourg Times ontkent een woordvoerder van de ECB deze plannen en stelt dat zij tot het einde van haar termijn bij de ECB blijft.

Wie te geloven?

18 februari 2026: Lagarde maakt termijn bij de ECB niet af

We lezen op de website van BNR: “President Christine Lagarde van de Europese Centrale Bank (ECB) gaat haar termijn, die in oktober volgend jaar afloopt, waarschijnlijk niet afmaken. Dat meldt de Britse zakenkrant Financial Times op basis van bronnen bij de centrale bank in Frankfurt.”

“Volgens Financial Times zou Lagarde met haar vroegtijdige vertrek de Franse president Emmanuel Macron en de Duitse bondskanselier Friedrich Merz de mogelijkheid willen geven om een nieuwe voorzitter te benoemen bij de ECB.”

We weten nu dus dat de benoeming van de ECB-president in handen is van de presidenten van twee EU-lidstaten: Frankrijk en Duitsland.

Maar waarom willen die twee van Lagarde af? Heeft ze inmiddels teveel onrust gezaaid, of kan ze haar werk niet aan?

20 februari 2026: Lagarde maakt haar termijn bij de ECB wél af

Twee dagen na de aankondiging van haar voortijdig vertrek bij de ECB, lezen we op de website van BNR dat Lagarde toch haar termijn bij de ECB uitzit:

“Daarmee reageert ze op geruchten over een mogelijk vervroegd vertrek. In een interview met The Wall Street Journal zegt ze dat haar ‘uitgangspunt’ is om tot het einde van haar mandaat in oktober 2027 te blijven.”

De ECB is de belangrijkste bank in de EU en heeft een CEO met een crimineel verleden die gehaat is bij haar eigen medewerkers, die al in 2025 ambities had om de ECB voor het WEF in te ruilen en die nu – binnen twee dagen tijd – weer aangeeft wel of toch niet te vertrekken bij die ECB.

Wat voor effect zou iemand als Lagarde en haar gedrag hebben als zij CEO van bijvoorbeeld Unilever was geweest? Hoeveel vertrouwen zouden werknemers en aandeelhouders dan nog in haar gezwalk gehad hebben?

Dit alles kan de reputatie en betrouwbaarheid van de ECB toch geen goed doen?

De Epstein-files over Lagarde

Als je de naam Lagarde intoetst in het zoekvenster van de Epstein Library, kom je 70 documenten tegen waarin haar naam voorkomt. Uit die documenten blijkt dat Epstein en/of zijn relaties pogingen ondernamen om contact met Lagarde te krijgen. Dat past in een patroon van relaties met de financiële sector.

Eén van die 70 documenten betreft een e-mail van een Epstein-vertrouwelinge die voor de Financial Times schrijft en persoonlijk kennis heeft gemaakt met Lagarde. Zij beschrijft haar haar als volgt:

“Christine lagarde is super insecure, which was unexpected”.

Lagarde verdient veel meer dan is toegestaan

Al op de tweede dag van 2026 werd bekend dat Christine Lagarde veel en veel meer verdient dan de ECB jaarlijks bekendmaakt.

Volgens de Financial Times (FT) verdient ze daardoor bijna vier keer zoveel als het hoofd van de Amerikaanse centrale bank, Jerome Powell.

Lagarde ontving in 2024 een basissalaris van 466.000 euro. Dat alleen al maakt haar de bestbetaalde functionaris in de EU. Maar daarbovenop krijgt ze naar schatting van de FT ook 135.000 euro aan secundaire arbeidsvoorwaarden voor huisvesting en andere zaken. Verder verdient Lagarde nog eens 140.000 euro voor haar positie als bestuurslid van de Bank voor Internationale Betalingen (BIS).

Het FT-nieuws over het verdienmodel van Lagarde heeft inmiddels ook haar eigen medewerkers bereikt en leidde binnen de ECB opnieuw tot woede onder het personeel.

BNR Nieuwsradio berichtte op 23 februari 2026 hierover dat vooral die extra verdiensten bij de BIS  – 140.000 euro bovenop haar ECB-salaris van 466.000 euro – tot felle reacties onder haar eigen personeel heeft geleid.

Het ECB-reglement vermeldt dat vaste werknemers van de bank geen vergoedingen van derden aan mogen nemen.

We zien bij Lagarde een vergelijkbaar patroon als bij Ursula von der Leyen en dat doet me altijd denken aan George Orwell zijn uitspraak in het boek Animal Farm: “Some Pigs are more equal than others.”

Dat moet toch eens afgelopen zijn.