Tot de kern. Zonder twijfel.

Volg ons via

Connect met ons

Politiek

Ministerie van VWS blijft WOB-verzoeken saboteren

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

De WOB, de Wet Openbaarheid Bestuur, is een middel om de openbaarheid van bestuur te bevorderen. Niet alleen voor Kamerleden of de pers, maar voor ieder individu in Nederland. Het schept transparantie over beslistrajecten binnen ambtelijke organisaties. In het bedrijfsleven geldt het spreekwoord ‘controleren om te complimenteren’, maar ook ‘fouten maken mag, samen oplossen moet.’ Toch lijkt de WOB-wetgeving een doorn in het oog van de ambtenarij, kennelijk wil men geen complimenten ontvangen…

Het verdoezelen van feiten, creëren van schijnoplossingen, framing door overheidsinstanties, het komt allemaal naar boven dankzij de WOB. In de Corona-crisis werd al snel ‘ge-WOB’t’. Het doel van journalisten om te WOB-en is om besluitvorming te kunnen toetsen; toetsen aan de wet, toetsen aan de realiteit, toetsen aan de beeldvorming. In feite is het waarheidsvinding. Aan een WOB-verzoek hangen strenge voorwaarden. Zo is de beantwoordingstermijn 4 weken, en mag deze nog 4 weken gerekt worden.

Voormalig Minister de Jonge en zijn ministerie van VWS zijn op zijn zachtst gezegd niet zo’n fan van de WOB. Bij aanvang van de Corona-crisis besliste het ministerie van VWS zelfstandig dat men de WOB zou gaan negeren of op zijn minst traineren: het ministerie bepaalde zelf wel wanneer en welke gegevens worden vrijgegeven. En zo kon het gebeuren dat de WOB-verzoeken van Nieuwsuur (mei 2020) over Corona-gerelateerde onderwerpen door VWS simpelweg genegeerd werden. Dit is wettelijk verboden, dus toog Nieuwsuur naar de rechter om het af te dwingen. De rechter deed uitspraak ten nadele van De Jonge; hij kreeg opnieuw 2 maanden uitstel en een verhoging van de dwangsom, maar dan moesten de documenten alsnog vrijgegeven worden. Echter wat deed De Jonge? De Jonge ging in beroep. Op zichzelf is dat een zeer vreemde gang van zaken, want waarom zou een ministerie zich niet aan de wet hoeven te houden? En als de rechter dan nog eens bevestigt dat ook het ministerie van VWS zich aan de wet dient te houden, waarom dan nog in hoger beroep gaan? Ook bij het hoger beroep in november 2020 wordt het ministerie in het ongelijk gesteld, en komt er een dwangsom bovenop van €100,- per dag en per overtreding, met een maximum van

€15.000,-. Peanuts natuurlijk voor een ministerie dat in staat is 5,1 miljard te doen verdwijnen. De documenten komen er dan ook niet. Als ook dat aan het licht komt worden er argumenten gebruikt als ‘crisis’, ‘druk, druk, druk’ en ‘het is een vrachtwagen vol met documenten, dat is heel veel werk.’ Nu valt het met dat ‘werk’ wel mee… het ministerie beschikt over software waarmee WOB-documenten in een handomdraai en volautomatisch gemaakt kunnen worden, met de zwartlakstift automatisch op de goede plekken. Toch komen de documenten niet vrij. Uiteindelijk komen de eerste documenten pas vrij nadat Hugo de Jonge gewisseld is van departement. Dat is uiteraard toeval en geen complot. Nu is het niet zo dat dan opeens alles vrijkomt en het ministerie zich weer aan de 8 weken-termijn houdt. Op het moment van schrijven zijn documenten tot en met augustus 2020 vrijgegeven, het ministerie ligt dus nog altijd anderhalf jaar achter. Maar er valt nog iets op… een deel van de documenten is scheef ingescand. Hoe kan een softwareprogramma scheef inscannen? Dat is niet mogelijk! De conclusie is dan ook dat de WOB-documenten door het ministerie zijn uitgeprint en doelbewust handmatig scheef weer ingescand, en dat is inderdaad een hoop werk zoals De Jonge eerder aangaf… Een leek zal zich afvragen wat het nut van scheef inscannen kan zijn? Grote hoeveelheden documenten doorlezen is onbegonnen werk, en daarom gebruiken mensen die op onderzoek zijn gebruik van zogenaamde OCR-software, Optical Character Recognition. Dit maakt het mogelijk om ingescande documenten, die in feite foto’s van teksten zijn, om te zetten naar werkelijke tekst waarmee in een tekstverwerker naar zoekwoorden gezocht kan worden. Nu heeft OCR-software één probleempje: een scheef ingescand document ‘herkent’ een scheve letter niet, waardoor het document, of delen daarvan, niet omgezet kunnen worden naar leesbare en doorzoekbare karakters. Zoeken naar teksten in ‘foto’s’ is onmogelijk, en 60.000 documenten, want zoveel zijn het er inmiddels, doorlezen is schier onmogelijk. Ook is zo’n 15% van de documenten ongeschikt voor OCR-software. Dat ligt aan de keuze bij het inscannen; OCR-geschikt of -ongeschikt inscannen. Zo’n 9.000 documenten zijn ongeschikt (gemaakt) voor OCR-software. Het opmerkelijke is dat de software van de overheid om het document zwart te lakken wel degelijk OCR-geschikt moet zijn, anders kan de software immers niet automatisch zwartlakken, maar vervolgens is het eindproduct dat na bewerking niet meer.

Een blik op de Wet Openbaarheid Bestuur leert dat er geen eisen worden gesteld aan de manier waarop de documenten overhandigd dienen te worden, en dus heeft het ministerie van VWS het volgende geitenpaadje gevonden om de wet te ontduiken en WOB-onderzoek te bemoeilijken. Lang niet alle documenten zijn scheef ingescand of OCR-ongeschikt, dus richt de zoektocht zich vooral op ‘scheve’ of OCR-ongeschikte documenten, want dat lijken dan toch de meest interessante te zijn. Het ministerie wekt vooral de indruk er alles aan te doen om onderzoek op allerhande manieren te vertragen en te frustreren. Dat doe je niet als je niets te verbergen hebt. Democratie en transparantie zijn moeilijk te verenigen in deze tijd…

Verder Lezen
Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Opgepast! De coronawet verhuist naar de WHO

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Als het linksom niet lukt, dan lukt het misschien wel rechtsom… het hele coronanarratief van lockdowns, een opgelegd verbod op intermenselijk contact en verplichte vaccinaties werd doorbroken door de natuur zelf. Ieder virus dat muteert wordt volgens de wetten der natuur virulenter (het verspreidt zich gemakkelijker) en minder dodelijk. En zo zorgde de omikronvariant voor voldoende voedingsbodem om te zorgen voor een ommekeer. In Oostenrijk werd de vaccinatieplicht op het laatste moment ingetrokken omdat rechters plots (toch) inzagen dat er geen wettelijke grond voor is, in Duitsland idem, in Nederland ging 2G van tafel en werden werkgevers niet voor het dilemma geplaatst of lichamelijke integriteit voorrang heeft op wetten of andersom.

Toch is er iets vreemds aan de hand. In plaats van dat alle ‘tijdelijke’ wetgeving in de prullenbak verdwijnt, het probleem is tenslotte vanzelf opgelost, verdwijnt het in ‘de ijskast’. Als ook dat niet meer lukt omwille van te veel oppositie, probeert men het alsnog in blijvende wetgeving te verankeren. Waarom? Er is gebleken dat met tijdelijke wetgeving een acute crisis aangepakt kan worden, toch? Wat echter nog veel fnuikender is, is dat er wetgeving klaarligt om buiten de macht van de Kamer exact hetzelfde te bereiken als met de ‘tijdelijke’ wetgeving. De macht ligt dan bij de WHO (World Health Organization) en op 23 mei 2022 valt hierover een beslissing.

Maar wat is de WHO nu eigenlijk? De WHO is in 1947 opgericht door de VN met als doel naties, partners en mensen met elkaar te verbinden om de gezondheid van de mensen te promoten, de wereld veilig te houden en de zwakkeren te beschermen. De meeste landen (196) op deze wereld zijn verbonden aan de WHO, en de adviezen van de WHO zijn in de meeste landen leidend of van doorslaggevende betekenis. De WHO wordt gefinancierd door de aangesloten landen middels een contributie, afhankelijk van bevolkingsgrootte en rijkdom, maar kent daarnaast ook nog een vrijwillige bijdrage (lees: sponsors) door landen en organisaties. Bovenaan dit lijstje staan achtereenvolgens Duitsland (1149 miljoen), de Bill & Melinda Gates Foundation (592 miljoen), de USA (447 miljoen) en de Gavi Vaccine Alliance (413 miljoen). Daarnaast zijn er nog ‘thematische en strategische sponsors’. De duizelingwekkende bedragen op de website van de WHO zijn ontluisterend. Waar het geld uiteindelijk vandaan komt blijft door de verwevenheid van de organisaties vaag. Deze verwevenheid van sponsors binnen de WHO is ook het Europese Parlement niet ontgaan. Hierover zijn in 2020 vragen gesteld, maar de beantwoording blijft net zo vaag. Via ‘de voordeur’ sponsoren de Bill & Melinda Gates Foundation en de Gavi Vaccine Alliance gezamenlijk alleen al meer dan 1 miljard, en dat steekt nogal schril af tegen de bijdrage van een land als België met in totaal een bijdrage van rond de 22 miljoen. Nederland doet dat ietsje beter met een bijdrage van 65 miljoen. De vraag is dus in hoeverre de WHO gedreven wordt door commerciële belangen als een vertegenwoordiging van farmaceuten al 20 keer meer inbrengt in vergelijking met een land als België. Per definitie is de WHO een particuliere organisatie, geen overheidsorganisatie.

De gevolgen van beslissingen van de WHO zijn echter zéér verstrekkend. Zo besloot zij vlak vóór de Mexicaanse griep de definitie van een pandemie te wijzigen. Gevolg van deze beslissing was dat de Mexicaanse griep volgens de oude definitie geen epidemie meer was, maar een pandemie omdat de ernst van de ziekte plots niet meer ter zake deed, alleen nog de verspreiding. We weten allemaal dat de Mexicaanse griep een storm in een glas water is geweest en dat kinderen massaal zijn gevaccineerd, maar dat was wel het gevolg van deze definitieaanpassing, niet omdat het virus zo gevaarlijk was. Het uitroepen van een pandemie voor Covid-19 volgde hetzelfde patroon, wederom op grond van de aangepaste definitie zonder rekening te houden met de ernst van het virus. Aanvankelijk stelde de WHO dat 3,5% van de met corona besmette personen hieraan kwam te overlijden, maar beetje bij beetje werd dit bijgesteld naar uiteindelijk 0,23%, vergelijkbaar met een stevige seizoensgriep. De Nederlandse overheid had inmiddels (onterecht) het virus op de A-lijst van zeer ernstige ziektes gezet, de grondslag voor alle vrijheidsbeperkende maatregelen. Ook werd tijdens de coronaperiode door de WHO gesleuteld aan de definitie van groepsimmuniteit, en zo verdween hieruit plots natuurlijke immuniteit door besmetting en kwam daarvoor in de plaats immuniteit door vaccinatie terug. Gevolg was een obsessie voor vaccinatie bij overheden, want dat zou ons immers uit de pandemie helpen. Dat immuniteit opgebouwd wordt door het doormaken van een ziekte zal iedere arts leren tijdens de introductieweken van de studie geneeskunde, maar kennelijk is de WHO in staat deze definitie aan te passen zonder dat artsen binnen de WHO betrokken worden en een advies uitbrengen, en vervolgens nemen overheden het over… Kortom, overheden nemen adviezen van de WHO klakkeloos over. Een advies van de WHO wordt gezien als een richtlijn voor overheidsbeleid.

Des te verontrustender is de aanstaande wijziging in de WHO International Health Regulations. Het prettige aan dit document is, dat exact te zien is waar de wijzigingen ten opzichte van het oude document zitten. Met deze wijzigingen trekt de WHO veel meer ‘verantwoordelijkheden’ naar zich toe van lidstaten die aan de WHO verbonden zijn. Anders gezegd; als de WHO van mening is dat er sprake is van een pandemie, dan kan zij ‘adviezen’ uitvaardigen. Bekijken we bijvoorbeeld het gewijzigde artikel 12 lid 2 wat gedetailleerder, dan blijkt dat er ogenschijnlijk nog sprake is van een democratisch proces zodra er in de ogen van de WHO een noodsituatie is ontstaan. Er wordt contact opgenomen met het bevoegd gezag en de visies ten aanzien van de ontstane situatie worden gedeeld. Uit het nieuwe en toegevoegde lid 6 blijkt echter dat de WHO lokale autoriteiten kan overrulen en zelfstandig te werk kan gaan:

“New 6. Where an event has not been determined to meet the criteria for a public health emergency of international concern but the Director-General has determined it requires heightened international awareness and a potential international public health response, the Director-General, on the basis of information received, may determine at any time to issue an intermediate public health alert to States Parties and may consult the Emergency Committee in a manner consistent with the procedure set out in Article 49”. (Annex A75/18 9)

In simpele bewoordingen: mochten de autoriteiten van een natie de noodzaak tot handelen niet inzien, maar is de WHO van mening dat dit wél noodzakelijk is, dan zullen deze autoriteiten omzeild worden door de WHO die vervolgens een ‘alert’ uitvaardigt bij alle betreffende instanties in het desbetreffende land. De rol die de WHO zichzelf toedicht wordt ook duidelijk in Artikel 13. Oorspronkelijk stond er dat naties zélf de WHO kunnen vragen om assistentie. In de wijziging staat nu dat dit niet op verzoek van de natie gebeurt, maar dat de WHO zélf dat initiatief neemt. En het blijft niet bij waarschuwen, zo valt te lezen in Artikel 13 punt 4:

“The State Party shall accept or reject such an offer of assistance within 48 hours and, in the case of rejection of such an offer, shall provide to WHO its rationale for the rejection, which WHO shall share with other States Parties. Regarding on-site assessments, in compliance with its national law, a State Party shall make reasonable efforts to facilitate short-term access to relevant sites; in the event of a denial, it shall provide its rationale for the denial of access.”

Met andere woorden: een overheid dient binnen 48 uur toestemming te verlenen aan vertegenwoordigers van de WHO tot de plekken waar ‘het probleem’ is. Wordt dit geweigerd met redenen, dan zullen andere naties geïnformeerd worden over de redenen van weigering. En hier wordt het zeer griezelig… Ergens op een kantoor in Genève zit een WHO-vertegenwoordiger die een uitbraak van een virus in een ziekenhuis in Maastricht constateert. Maastricht zegt ‘niets aan de hand, alles onder controle’. De WHO-vertegenwoordiger slaat echter groot alarm omdat hij van mening is dat er wel degelijk wat aan de hand is en informeert de lokale overheden in Aken en Luik. De burgemeesters van Aken en Luik slaan ook groot alarm, de pers duikt erop, de volgende dag staat het in de kranten en de bevolking wordt onrustig… De directeur van de GGD in Maastricht heeft inmiddels een brief van de WHO op zijn bureau liggen met het verzoek maatregelen te nemen… Niet van VWS of een of ander ministerie, nee, van de WHO. Die brief kan hij onmogelijk terzijde leggen. Onzin? Lees dan nog maar eens lid 6 van artikel 12. Maastricht kan namelijk niet meer vrágen om assistentie van de WHO, maar de WHO dringt zichzelf ongevraagd op.

De mogelijkheden voor de commercieel geleide WHO zijn nu onuitputtelijk geworden. Wat dacht u van een klimaatalarm omdat het al 3 dagen achter elkaar 35°C op de Veluwe is? Of een stikstofalarm in een boerengehucht? Een kwikalarm in IJmuiden? Of een actiegroep die even naar Genève belt en wijst op een ‘gevaar’ voor de volksgezondheid in Lutjebroek? Met de nieuwe International Health Regulations van de WHO is de bewijslast omgekeerd; in plaats van dat overheden verzoeken om assistentie van de WHO, zegt nu de WHO zelf dat er een probleem is en ligt de bewijslast bij overheden om dat te ontzenuwen. Dit is een gang van zaken die onmogelijk bij een particuliere organisatie kan liggen die zo overduidelijk gesponsord wordt door belanghebbenden. Kunnen ‘wij’ dit tegenhouden? Waarschijnlijk niet, er wordt namelijk met geen woord over gesproken in de Tweede Kamer, terwijl minister van VWS Ernst Kuipers de tickets al heeft gekocht om op 23 mei bij het kruisje te gaan tekenen…

Verder Lezen

Gezondheid

Door de kokervisie van het RIVM vielen onnodig veel slachtoffers

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

De starheid van denken bij het RIVM wordt pijnlijk duidelijk na het lezen van dit uitgebreide artikel. Starheid van denken is één van de slechtste eigenschappen binnen de wetenschap, immers, de wetenschap is juist gebaat bij discussie. Wetenschap waarbij slechts één onbewezen narratief leidend is, is per definitie geen wetenschap. Uit WOB-onderzoek blijkt nu dat het RIVM alles in het werk heeft gesteld om vast te blijven zitten in slechts één onbewezen narratief: overdracht van het virus vindt uitsluitend plaats door druppels en niet door zogenaamde aerosolen (minuscuul kleine deeltjes stof of vloeistof in een gas). Inmiddels weten we wel beter: de overdracht van het coronavirus vindt hoofdzakelijk plaats via aerosolen en nauwelijks via druppels. Ook de overheid, het RIVM en de WHO zijn ‘overstag’ en hameren op goede ventilatie waarmee overdracht door aerosolen grotendeels voorkomen kan worden.

Midden juni 2020, het moment waarop het virus alweer duidelijk op haar retour was, deden zich op één plek in Nederland een aantal toevalligheden voor die iedere wetenschapper had moeten intrigeren. In een verzorgingstehuis in Maassluis, de Tweemaster, is er sprake van een corona-uitbraak. Dat feit op zich is al vreemd; de temperaturen zijn op dat moment al van zomerse proporties, het virus is al geruime tijd op haar retour, de ziekenhuizen zijn praktisch leeg en tóch is er sprake van een corona-uitbraak. Enkele kranten besteden dan ook aandacht aan deze bijzondere situatie. Tweede toevalligheid is dat het betreffende gebouw recent op één afdeling voorzien is van een nieuw ventilatiesysteem, waarbij de ‘verbruikte’ lucht gedeeltelijk wordt gerecirculeerd. De crux is dat het gebouw feitelijk dus uit 2 ventilatiesystemen bestaat: het ‘oude’ waarbij de lucht uit het gebouw direct naar buiten wordt geventileerd, en het ‘nieuwe’ waarbij de lucht wordt gerecirculeerd, zeg maar hergebruikt. Derde toevalligheid is, en nu wordt het saillanter, dat alle besmettingen uitsluitend plaatsvonden onder bewoners en personeel van één afdeling: de afdeling met het ‘nieuwe’ ventilatiesysteem. Nog altijd zou men kunnen stellen dat er niets bijzonders aan de hand is… De vierde toevalligheid echter is, noem het een geluk bij een ongeluk, dat een specialistenteam 2 weken na de corona-uitbraak onderzoek doet naar het ventilatiesysteem op de aanwezigheid van virusdeeltjes in de systemen. En wat schetst hun verbazing? Juist in het gedeelte waar het ‘nieuwe’ ventilatiesysteem is worden virusdeeltjes teruggevonden in het systeem. Bij iedere wetenschapper had nu alle alarmbellen moeten afgaan. In een gebouw met 2 verschillende ventilatiesystemen vindt een corona-uitbraak plaats, uitsluitend in het deel met het recirculatiesysteem komen de besmettingen (en uiteindelijk ook 7 doden…) voor en worden zelfs na 2 weken nog virusdeeltjes aangetroffen in het ventilatiesysteem… De betreffende onderzoeker (en microbioloog) van het specialistenteam maakt rapport op en slaat dan ook groot alarm. De invloed van het ventilatiesysteem lijkt cruciaal te zijn voor de verspreiding van het virus, maar ondermijnt tegelijkertijd het dan geldende narratief van het RIVM dat verspreiding uitsluitend plaatsvindt via grote druppels. In tegenstelling tot wat men zou verwachten van een wetenschappelijk instituut als het RIVM duiken er vervolgens niet 10 wetenschappers op om dit verder te onderzoeken, maar wordt juist alles eraan gedaan om de invloed van het ventilatiesysteem te bagatelliseren, dit alles uiteraard tot groot ongenoegen van de desbetreffende expert. In het eindrapport van de GGD wordt dan ook expliciet vermeld dat de microbioloog slechts ten dele de eindconclusies van de GGD onderschrijft. Verder wordt er druk op de microbioloog uitgeoefend om vooral niet zijn verhaal verder te onderbouwen of toe te lichten in de media. Omdat de microbioloog overtuigd is van zijn bevindingen schrijft hij voor een Amerikaans vakblad een artikel waarin hij zijn bevindingen ongenuanceerd kan opschrijven, zonder dat de rode pen van het RIVM er achteraf nog overheen gaat, zoals bij het rapport van de GGD wel gebeurt.

Anderhalf jaar later wordt door WOB-onderzoek duidelijk wat het wetenschappelijk instituut RIVM allemaal gedaan heeft om de betreffende bevindingen te ‘debunken’. Zo ontstaat er een verhitte discussie tussen de minister van Financiën, die toch ook nadrukkelijk wijst op de bevindingen van andere experts wereldwijd, en de minister van VWS. Ook worden conclusies in het eindrapport zodanig gewijzigd dat de nadruk ligt op verspreiding door grote druppels en juist niet op aerosolen. Tevens probeert men te verwijzen naar het Bouwbesluit, maar dat is uiteraard lariekoek; het besluit houdt geen rekening met virussen. Ook overweegt men nog een artikel in te sturen naar het betreffende vaktijdschrift om het verhaal te ‘debunken’. De rol van de media is hierin op zijn zachts gezegd eveneens nogal ambivalent; de ene keer stellen ze vragen, de andere keer citeren ze klakkeloos wat het RIVM schrijft.

Het meest stuitende is echter, en dat is na aanvullend WOB-onderzoek duidelijk geworden, dat het RIVM zélf op 24 april 2020 een artikel (bijlage 4a) schrijft onder de titel ‘Standpunt RIVM over aerogene verspreiding SARS-CoV-2’ en daarin letterlijk schrijft:

“TNO en experts op gebied van binnenmilieu stellen dat in gebouwen met onvoldoende ventilatie aerogene transmissie plaats kan vinden waarbij het coronavirus via aerosolen gedurende langere tijd en over een langere afstand (> 1.5 m) voor mens-op-mens transmissie kan zorgen en zich ook via ventilatiesystemen kan verspreiden (zie bijlage 1 en 2)”. Volgens TNO geldt dit “in het bijzonder voor gebouwen waarin de kans op virusemissie door besmette personen relatief groot is, kort contact moeilijk vermijdbaar is, of waar zich kwetsbare groepen bevinden.”

Het is onbegrijpelijk dat het RIVM twee maanden later in een praktijkcase, waarbij bovenstaande onomstotelijk komt vast te staan, haar energie gebruikt om juist deze wetenschap te debunken. Wat echter vooral blijft hangen is de koppigheid van het RIVM en het ministerie van VWS om te erkennen dat er ook andere inzichten mogelijk zijn. Het blijkt nu dat het RIVM zeer actief is geweest in het verdedigen van het eigen onbewezen narratief zonder verdere onderbouwing, en dat is de wetenschap zeer onwaardig. Het RIVM baseert zich op studies die geen betrekking hebben op corona (maar op mazelen), terwijl er juist in dit geval sprake is van een praktijkvoorbeeld. Dit past echter niet in het evangelie dat tot op dat moment werd gepredikt. Zeker met de wetenschap van nu, waarbij de invloed van ventilatie en dus aerosolen ook door het RIVM gedragen wordt, is het wrang zich te realiseren hoeveel levens gespaard hadden kunnen worden als het RIVM bij zo’n overduidelijke casus haar energie had gestoken in het verhelderen van de situatie in plaats van het verdedigen van het eigen narratief ten koste van het aangedragen praktijkvoorbeeld. Van de coronadoden viel 50% in de verpleeghuizen; om dat te (helpen) voorkomen telt iedere dag, en dat staat vér, héél ver boven ego’s van een aantal ‘wetenschappers’.

Verder Lezen

Klimaat

De overheidsklucht waarin de boeren verkeren

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Stel u rijdt ’s middags om 2 uur op de snelweg A2 ter hoogte van Eindhoven en plots ziet u in uw achteruitkijkspiegel een politieauto met een oplichtend tekstbord ‘Stop politie’. Verschrikt gaat u aan de kant, en aan de rechterzijde van uw auto verschijnt een geüniformeerde agent. Bedeesd en u van geen kwaad bewust laat u het rechter portierraam zakken. De politieagent zegt: “U weet zeker wel waar wij u voor aanhouden toch?” “Ik heb werkelijk geen idee”, zegt u tegen de agent. “Dan zal ik u dat even vertellen”, zegt de agent, “u reed namelijk veel te hard.” “Te hard?”, vraagt u verwonderd. “Jazeker, en dat kan ik aantonen ook”, antwoordt de agent die vervolgens zijn smartphone pakt en op de display groot ‘120 km/h’ laat zien. “Heeft u dat gemeten dan?”, vraagt u. “Nee”, zegt de agent, “dat is de uitkomst van ons wetenschappelijk model. En uit dat model blijkt dat u 120 km/h heeft gereden.” Verbijsterd kijkt u de agent aan en vraagt u waar dat dan op gebaseerd is. De agent zegt vol overtuiging: “Wij werken met een bijzonder complex en wetenschappelijk onderbouwd model die een onzekerheidsfactor kent van min 25% tot plus 25%. Uit het model had dus kunnen blijken dat u 75 km/h reed of 125 km/h, dat weten we niet precies. Maar we houden het in dit geval op 120 km/h, en dat is dus 70 km/h te snel volgens de wet.” U sputtert nog; “70 km/h te snel? 100 km/h is toch een veilige snelheid hier?” “Ha ha”, lacht de agent, “meneer denkt het beter te weten? Omdat dit een bijzondere weg is geldt hier een limiet van 50 km/h en die willen we graag zo houden. U kunt zo spoedig mogelijk een bekeuring van het CJIB verwachten.” U denkt nog even in Banana Split te zijn beland… “En hoe komt dat model dan aan die 120 km/h?”, vraagt u nog. “Dat is moeilijk te zeggen”, vervolgt de agent, “er zijn nogal wat factoren die uw snelheid beïnvloeden. Ik noem bijvoorbeeld de kleur van uw auto, het merk, het type, hoeveel vrachtwagens er in de buurt waren, hoeveel tegenwind u had, hoeveel auto’s er al voor u reden… dat is allemaal heel complex, dat begrijpt u wel. Maar maakt u zich geen zorgen, er is lang dat model aan gewerkt en het klopt.” U merkt dat tegensputteren geen zin heeft…

9 Maanden later en talloze briefwisselingen met het Openbaar Ministerie verder komt de zaak voor de rechter. De rechter is nogal kort van stof: “Meneer, uit het model blijkt dat u 120 km/h heeft gereden, op de A2 is op dat tijdstip 50 km/h geoorloofd, dat is de wet, dus u bent in overtreding krachtens de wet.” Uw advocaat, die al heel wat uurtjes heeft gestoken in uw zaak begint zijn betoog: “Edelachtbare, uw veroordeling is gebaseerd op een model. Ik zou graag inzicht willen krijgen in dat model zodat ik kan vaststellen op welke gronden mijn cliënt hier veroordeeld wordt. Tot dusverre vind ik het nogal vaag, zeker gezien het feit dat de onzekerheidsfactor zich binnen een bandbreedte van 50 km/h afspeelt.” De rechter wordt wat snibbig en pareert de advocaat: “Hoor ik u hier nu beweren dat u de wetenschap niet vertrouwt?” “Nou edelachtbare, ik vind dat nogal wat, een bandbreedte van 50% en zoveel variabelen waar helemaal geen zicht op is.” “Ah”, zegt de rechter, “de advocaat van de cliënt denkt verstand te hebben van de wetenschap? Neemt u nu maar van mij aan dat dit model zeer degelijk ontwikkeld is door de wetenschap en ik twijfel er geen moment aan dat dit correct is vastgesteld. Bovendien worden de wetenschappers door ons betaald…eh… aangestuurd… eh… ze zijn onafhankelijk, dus dat zit wel snor. En voor wat betreft uw gevraagde inzage in het model, die krijgt u niet.” “Ja maar die 50 km/h dan edelachtbare, dat lijkt toch wel wat overdreven op zo’n brede weg waar in het verleden nog 100 km/h gereden mocht worden, vindt u niet?” De rechter is onverbiddelijk: “Hoe die 50 km/h tot stand is gekomen, daar bemoei ik me niet mee, dat staat nu eenmaal in de wet. Ik kan tot inbeslagname van uw voertuig komen, dat weet u toch wel?”

Mocht u denken dat u in een klucht bent beland, dat klopt. Boeren in Nederland verkeren in bovenstaande situatie. Ze worden beoordeeld op basis van een model waarin geen inzage wordt gegeven, het model kent een onzekerheidsfactor van plus of min 25%, ze maken bij een rechtsgang geen schijn van kans omdat de rechter uitsluitend toetst aan de wet en waarbij zijn uitgangspunt is dat het model de standaard is. De grenswaarden verschillen per regio, maar niemand heeft enig idee hoe deze waarden tot stand zijn gekomen, of ze wel zinvol zijn en of het te behalen doel wel reëel is. Bovendien is op geen enkele wijze in de praktijk te toetsen of de cijfers wel kloppen, simpelweg omdat er geen betrouwbare apparatuur voor is. Ga er maar aan staan…

Enig idee waarom de boeren zo boos zijn?

Verder Lezen

Recent

Media14 uur geleden

NUcheckt: opzichtige misleiding door de media

NUcheckt komt op 24 mei 2022 met een ‘factcheck’. Zoals hier al eerder geschreven, is factchecken niet checken of er...

Video14 uur geleden

Indepen laat een zetel aan stemmen niet verloren gaan

Zelfs met ruim 67.000 handtekeningen weigert de Commissie van VWS onze petitie in ontvangst te nemen. Gelukkig waren de partijen...

Gezondheid2 dagen geleden

De whiskey-kast is nu leeg bij het RIVM: apenpokken op de A-lijst

Wanneer men zich nog het ‘whiskey-moment’ van viroloog Ab Osterhaus kan herinneren, waarin opzichtig de eerste Nederlandse besmetting met de...

Petitie1 week geleden

TEKEN DE PETITIE! DE ZEGGENSCHAP OVER NEDERLAND WORDT 23 MEI A.S. AAN DE WHO OVERGEDRAGEN

Teken deze petitie vóór 21 mei 2022, want volgende week gaat minister Kuipers over tot ondertekening en dan is het...

1 week geleden

Wie centen uitgeeft aan verkeerde prioriteiten, wordt beloond

Huilen, lachen of toch maar cynisch zijn? Het ministerie van VWS raakt onder Hugo de Jonge 5.1 miljard euro aan...

Video1 week geleden

GenZ Talks:  Talitha Muusse pleit voor ‘Great Reset’ cancelculture

In deze aflevering heeft Marijn een open en luchtig gesprek met ondernemer en voormalig presentatrice Talitha Muusse over de verhouding...

2 weken geleden

Opgepast! De coronawet verhuist naar de WHO

Als het linksom niet lukt, dan lukt het misschien wel rechtsom… het hele coronanarratief van lockdowns, een opgelegd verbod op...

Gezondheid2 weken geleden

Door de kokervisie van het RIVM vielen onnodig veel slachtoffers

De starheid van denken bij het RIVM wordt pijnlijk duidelijk na het lezen van dit uitgebreide artikel. Starheid van denken...

Economie2 weken geleden

Klaas Knot, geschikt of ongeschikt?

Autoriteit en vertegenwoordiger Klaas Knot is bij de meeste mensen bekend als de president van De Nederlandsche Bank (DNB) en...

Klimaat2 weken geleden

De overheidsklucht waarin de boeren verkeren

Stel u rijdt ’s middags om 2 uur op de snelweg A2 ter hoogte van Eindhoven en plots ziet u...

Trending

Steun onafhankelijk nieuws
This is default text for notification bar