Tot de kern. Zonder twijfel.

Volg ons via

Connect met ons

Politiek

CO2-credits: Banken én overheid in een één-tweetje

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Zou een bedrijf tientallen miljoenen steken in een handelsproduct waarvan het zeker zou weten dat het gaat mislukken? Wij denken van niet. Als je een systeem ontwikkelt dat gebaseerd is op handel, dan moet er ergens vraag zijn naar dat product.

Laten we wat duidelijker worden: het product is de CO2-credit, die volgens Barbara Baarsma van de Rabobank in de toekomst verhandeld kan gaan worden. Maar wie bepaalt dan hoeveel ‘CO2-credits’ iemand heeft, je kunt ze immers niet ‘verdienen’ (tenzij je het omdraait en er strafpunten van maakt), er moet een startsaldo zijn. Dat startsaldo kan de Rabobank eventueel zelf bepalen, laten we eens ‘100’ aannemen. Koop ik vervolgens iets met een CO2-footprint van ‘20’, laat ik zeggen een benzinegrasmaaier, dan houd ik ‘80’ over. Wil ik vervolgens een vliegreis naar Indonesië maken van ‘120’, dan zal ik van iemand de ontbrekende ‘40’ moeten kopen. Zo ontstaat handel. Maar ik zou natuurlijk gek zijn geld te betalen als die ‘40’ maar een fictief getal is, waar niemand enige waarde aan toekent.

Wie kent er dan wel waarde aan toe? De Rabobank kan veel bedenken, maar kan mij natuurlijk niet verbieden te vliegen omdat ik te weinig CO2-credits heb. Zolang de Rabobank dat niet kan, is het een waardeloos product. Er is maar één partij die er waarde aan kan toekennen, en daar ook vervolgens naar kan gaan handelen: de overheid. Als de overheid zegt dat ik maar ‘80’ heb en daardoor niet naar Indonesië mag vliegen, kan ik niet vliegen. Op Schiphol heb ik te weinig credits en kom ik het vliegtuig (wettelijk) niet in. Hoe dat kan? Ach, met een digitaal paspoort dat blokkeert, een QR-code die niet werkt of een bankpas die al blokkeert bij het boeken… Echter alleen door centrale registratie werkt het totale systeem, want anders zou ik nog met een andere bankpas kunnen betalen.

Terug naar de vraag: zou de Rabobank tientallen miljoenen steken in een project waarvan ze zeker zou weten dat het gaat mislukken? Natuurlijk niet! De Rabobank kan alleen een handelssysteem ontwikkelen, als ze ook zeker weet dat het product waarin gehandeld wordt waarde heeft en daar geld mee kan worden verdiend. De enige die er waarde aan kan toekennen is de overheid. Maar kan de Rabobank dat dan als enige bank doen? Natuurlijk niet, want dan loopt iedereen weg bij de Rabobank. Het ‘systeem’ werkt alleen als álle banken daaraan meewerken. En wat denkt u? De ING en ABN AMRO zijn er óók mee bezig… Andere banken hebben nog niets gepubliceerd. Als alleen de Rabobank, ING en ABN AMRO er openlijk mee bezig zouden zijn, denkt u dan dat u kunt vluchten naar een andere bank zodat u eraan ontkomt en daardoor ‘het systeem’ niet werkt?

Nog maar weer die vraag: zou een bedrijf tientallen miljoenen steken in een handelsproduct waarvan het zeker zou weten dat het gaat mislukken? Waar we naar kijken is een één-tweetje tussen overheid en banken. We gaan niet verwijzen naar websites waar dat haarfijn wordt uitgelegd, want deze beginnen steevast met dezelfde 3 letters. Lees gewoon 2 andere boeken: 1984 en Animal Farm van George Orwell.

Verder Lezen

10 Comments

  1. Joe Black

    6 augustus 2022 in 23:42

    Grote bedrijven hebben al een CO2 budget. Dus als ze teveel uitstoten, moeten ze compenseren. Dat doen ze door CO2 certificaten te kopen van bedrijven die minder dan hun budget uitstoten. Dus CO2 heeft al een marktprijs en die is niet door Rabo bedacht.

    Wat Rabo wél heeft bedacht is dat akkerbouwers met hun grond CO2 opnemen ipv uitstoten. Rabo certificeert voor die boeren de CO2 opname en die certificaten zijn verhandelbaar op een markt die dus al bestaat.

    Dus, Rabo heeft de kosten om boeren toegang tot deze markt te verlenen al gemaakt. Baarsma stelt nu voor dat particulieren ook gebruik kunnen maken van deze markt en dus hun CO2 overschot of tekort in de vorm van certificaten kunnen verkopen of inkopen voor een prijs die al jaren tot stand komt op deze markt.

  2. JOE WHITE

    7 augustus 2022 in 07:01

    Zolang de CO2 uitstoot van de aankoop van een visstick niet ‘bestraft’ wordt is die credit geen ene moer waard, daar gaat het om in dit verhaal. En dat Rabo investeert in die onzin voor particulieren doet ze alleen als ze er geld aan kan verdienen, en ze kan er alleen geld aan verdienen als een overheid daar waarde aan toekent. Ik heb geen ‘overschot’ of ’tekort’ als particulier.

    De rest van het betoog is reclame voor de corrupte Rabo-rovers die aan de ene kant de boeren stroop aan de mond smeren en aan de andere kant ze via de VN/WEF wil uitschakelen of via oplichters boerenland roven in Roemenië.

    https://decorrespondent.nl/3298/hoe-gestolen-landbouwgrond-in-handen-van-rabobank-terechtkwam/726684980780-31faa12d

  3. JOE WHITE

    7 augustus 2022 in 14:52

    ” En erbij slepen van een verhaal uit 2015 dat meer zegt over hoe corrupt Roemenië toen was dan hoe corrupt Rabo was, is zinloos. Daar prikt iedereen doorheen.”

    In het strafrecht heet zoiets heling…

    Wie of wat wilt u verdedigen met deze apekool? Als dat de manier van ‘discussie’ voeren is ben ik er wel klaar mee. Ik zie hier meerdere lezers die uw drogredenaties doorprikken. Steek er vooral véél energie in ieder avond rond de klok van 11 met een fles wijn naast de laptop en schrijf maar ‘uitgeluld’ onder iedere reactie als iemand het opgeeft om tegen de meest hilarische verdraaiingen, circelredeneringen en drogredeneringen aan te lopen… CO2-credits vergelijken met parkeerplekken, laat me niet lachen.

    • Maarten

      10 augustus 2022 in 18:18

      Laat u niet uit de tent lokken door een betaalde overheidstrol. Polarisatie is het doel, doe er niet aan mee.

  4. Paul

    8 augustus 2022 in 12:53

    Narcisme is niet altijd makkelijk te herkennen maar Joe Black doet geen enkele moeite om het te verbergen.

    • Joe Black

      9 augustus 2022 in 01:07

      Het komt narcistisch over omdat ik de enige ben die hier denkt zoals ik denk. De overgrote meerderheid van Nederland die zich realiseert welke lastige taak een overheid heeft en bedrijven en banken hebben om een crisis te bezweren, vindt jullie groepje roeptoeters die zich niet aan regels wil houden waar anderen last van hebben, nogal narcistisch. Alles is een kwestie van perspectief en ik doe tenminste m’n best om mijn perspectief te verbreden.

      • Paul

        9 augustus 2022 in 10:06

        Nee Joe, het lijkt niet, het is narcisme.
        Je schreeuwt om aandacht, wanneer je genegeerd wordt ga je roepen ‘uitgeluld?’. Een narcist wordt liever gehaat dan genegeerd. Je zit op dit platform omdat je hier gegarandeerd aandacht krijgt en je je zelfs verheven voelt met al je kennis. Zelfs het idee hebben dat wij dankbaar moeten zijn voor jouw aanwezigheid. Je toont geen enkele empathie en je gelooft bij ‘de grote jongens’ te horen. Jij hoort bij de winnaars, wij zijn allemaal losers. De lappen tekst omdat jouw stem belangrijker is dan die van de ander. Het is overduidelijk. Lastig, het is een eenzame en zware last om te dragen, maar gelukkig behandelbaar.

  5. Rein

    8 augustus 2022 in 19:52

    Ik denk zelfs dat hij een betaalde trol is, op vrijwel elk artikel gooit hij als reactie feilloos het WEF-overheidsnarratief erin, zonder nuance… Heel apart.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Politiek

Stikstof is slechts een stok om mee te slaan

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Het doel heiligt de middelen: Stikstof is slechts een stok om mee te slaan

De UN heeft al haar visies gebundeld in ‘Agenda 2030’. De 17 ‘Sustainable Development Goals’ (SDG’s) vormen daarin de leidraad. Vertegenwoordigers daarvan verschijnen met enige regelmaat op TV en zijn te herkennen aan het kleine ronde insigne met 17 verschillende kleuren op hun revers. 

In de basis is er niets mis met deze doelstellingen, in de uitwerking gaat het echter nogal mis. Sri Lanka is een goed voorbeeld van hoe het mis kan gaan. Het land stond bovenaan de ranglijst van landen die de SDG’s het beste voor elkaar had. Zo werd er nauwelijks nog kunstmest toegepast en werd er ‘inclusief’ geproduceerd. Op papier een fantastische prestatie, en het land werd in het verleden dan ook geprezen door vertegenwoordigers van de UN (United Nations). Dat door het minder toepassen van kunstmest de opbrengst per vierkante meter grond ook veel lager is, wordt op de koop toegenomen.Het gevolg is voedselschaarste, maar er wordt voldaan aan de SDG’s… Inmiddels staat het land op instorten; er is een voedselcrisis en het volk is in opstand gekomen.

Het grote probleem met ngo’s (niet-gouvernementele organisaties) is tweeledig. 

Op de eerste plaats zijn ze niet democratisch gekozen, maar proberen ze wel te infiltreren in bestuursorganen om hun invloed aan te wenden, en dat lukt aardig goed. 

Op de tweede plaats zijn ze van mening dat alleen zijzelf in staat zijn hun eigen gedachtengoed uit te voeren, en daar begint het te knellen. In de zogenaamde Vancouver Declaration staat onomwonden: “land cannot be treated as an ordinary asset controlled by individuals”.

Vrij vertaald: land kan niet bewerkt worden door individuele eigenaren. Daarnaast verklaren zij dat privaat bezit van land “a principal instrument of accumulation and concentration of wealth, therefore contributes to social injustice” is. Met andere woorden: privaat grondbezit leidt tot rijkdom bij individuen, en dat is sociaal onrechtvaardig.

Er is al veel geschreven over het World Economic Forum (WEF), ofwel in de vorm van doemscenario’s, ofwel in de vorm van ‘complottheorieën’. De doelen van het WEF, die alles toegankelijk publiceren, lijken op het eerste oog onschuldig. Een wereldbevolking die maar blijft groeien vraagt om een adequate aanpak om met name opkomende voedselproblemen het hoofd te kunnen bieden. Een zeer belangrijke rol is daarbij ook weggelegd voor de Verenigde Naties (United Nations). 

De twee werelden van deze visie treffen zich op dit punt, een innige samenwerking tussen het WEF en de UN zijn het gevolg. Het WEF is ‘strategic partner’ op deze beleidsvisie van de UN. Het WEF is daarentegen een groot voorstander van de versmelting van publieke en private partijen. Om die reden zijn de grote ngo’s, grote ondernemingen en overheden,allemaal lid van het WEF. Doel van beide partijen is om grip te krijgen op de voedselproductie om zo de doelstellingen van de UN te bereiken. Er zit alleen iets zeer tegenstrijdigs in de doelstellingen: door de regels van de UN toe te passen daalt juist de voedselproductie. In Sri Lanka ‘lukte’ dat door overheidsbemoeienis, de boeren voerden braaf uit wat de overheid dicteerde, met als gevolg een drastische daling in de voedselproductie. In Canada probeert Trudeau dat ook. Door het inperken van de toepassing van kunstmest is het logische gevolg dat de opbrengsten zullen dalen. Gevolg hiervan is weer dat boeren aan de afgrond van hun bestaansrecht komen. Het gevolg van deze politiek is weer dat de landbouwgronden uiteindelijk in handen komen van grote organisaties of overheden. In Oekraïne is 17 miljoen hectare landbouwgrond (het oppervlak van Italië) in handen van slechts twee spelers(Vanguard en Blackrock). De grootste landbouwgrond-bezitter in Amerika is Bill Gates. En hier komen de werelden weer bij elkaar. Daar waar het WEF streeft naar een versmelting van private en publieke partijen en de UN naar een centraal gestuurde voedselproductie die inclusief en voedzaam is, is aan beide voorwaarden van beide organisaties voldaan. Enige tegenstrijdigheid is dat landbouwgrond in handen komt van beleggers, ‘filantropen’ en banken, maar kennelijk heiligt het doel de middelen.

De Nederlandse situatie met de boeren ontgaat ook het buitenland niet. Velen zien de overeenkomsten met Canada en Sri Lanka, de Nederlandse reguliere media blijft stil. Een overheid die onmogelijke eisen neerlegt voor een sector, en als ‘oplossing’ aanbiedt om de landbouwgronden over te nemen. Het meest kritische deel van de SDG’s is het gebruik van overheden in de transformatie van de economische activiteiten zodanig dat zij voldoen aan de doelstellingen (Goal 12) van de UN: “sustainable consumption and production patterns.” We zien dit in Nederland voor onze ogen zich voltrekken, maar de reguliere media verblindt ons met ‘stikstof’, ‘terreurboeren’, verkeersmeldingen over blokkades en zogenaamde handreikingen van de overheid. De buitenlandse pers ziet het wél, alleen dat feit op zich is al opmerkelijk.

Eerder constateerden wij al dat in alle plannen van de UN en het WEF ‘de boer’ ontbreekt als partner in deze reorganisatie van de voedselproductie. Dat de Nederlandse overheid de landbouwgronden in bezit wil krijgen is overduidelijk, daar komt geen complot aan te pas. Boeren die stikstof gaan reduceren komen aan de afgrond te staan en hebben slechts twee keuzes: verkopen aan de staat of aan de bank.

Onder aan de streep komt het erop neer of wij als Nederlanders afhankelijk willen worden van de overheid voor onze voedselvoorziening, of de huidige situatie willen handhaven waarbij ‘onze’ boeren daarvoor zorgen. Willen wij ons afkeren van de plannen van de overheid rest er slechts één oplossing: het structureel ontwijken van bedrijven die gelieerd zijn aan het WEF of de UN. De ‘supporters’ van dit beleid vindt u terug op hun sites. 

De politiek wil niet wijken en drukt gewoon door.

Stikstof is slechts het instrument, de stok om mee te slaan. En of de overheid de met publiek geld (uw geld!) betaalde grond straks gaat gebruiken om op te gaan bouwen of verbouwen, daar communiceert de Nederlandse overheid tot dusverre niet over. De kaarten liggen lang niet allemaal op tafel, en dat maakt het verleidelijk de niet geopenbaarde kaarten maar als ‘complot’ weg te zetten. U kunt zich eerder afvragen waarom deze nog niet op tafel liggen. Heeft de overheid al gecommuniceerd wat ze met de grond willen doen? 

Voor een diepgaandere analyse verwijzen wij naar deze website.

Verder Lezen

Politiek

De crisis van u, is niet mijn crisis!

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

Het wordt steeds duidelijker dat binnen de samenleving onder bepaalde groepen een mentaliteit heerst die ‘een probleem’ vooral willen oplossen door er een andermans probleem van te maken, om vervolgens die ander te verwijten dat hij er niets aan doet. Tegelijkertijd creëren ze schijnoplossingen waarbij ze juist zelf profiteren van ‘het probleem’.

De windmolens in Drenthe, waartegen groot verzet was vanuit de Drentse samenleving, kwamen er onder druk van de rechter tóch. Niet omdat de rechter van mening was dat de verweerders ongelijk hadden, maar ‘in het algemeen belang’. De grootste energievreters in Nederland bevinden zich echter in de Randstad, maar toen ze op IJburg geplaatst moesten worden werd (met succes) geprocedeerd tegen plaatsing. Technisch gezien is de opwekking van energie het meest ideaal vlak bij de plek waar de stroom ook nodig is, het ‘algemeen belang’ ligt dus in IJburg en niet in Drenthe.

Toen in Amsterdam de ‘documentlozen’ (dat zijn uitgeprocedeerde, illegaal in Nederland verblijvende mensen) het gerechtelijk bevel om het land te verlaten negeerden en geen onderdak konden vinden, werd in de gemeenteraad van Amsterdam voorgesteld om de kiezers, die het hardst vechten voor erkenning van deze ‘documentlozen’, de mogelijkheid te geven ze ook in hún wijk op te vangen. Win-win toch? Dat bleek allerminst het geval, juist de mensen uit het kiesdistrict met de meeste steun voor erkenning van documentlozen bleken het minste draagvlak te hebben voor opvang.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Gemengde scholen werden gepromoot door dezelfde mensen die hun eigen kroost per bakfiets naar roomblanke (of ‘witte’ in hun eigen jargon) scholen brachten, of milieuzones werden zodanig ingesteld dat extreem milieuvervuilende cruiseschepen nét buiten die zone uitermate welkom bleven en de stadskas spekten.

Omgekeerd, als deze ‘bepaalde groepen’ zélf kunnen profiteren van regelingen die ‘het algemeen belang’ zouden moeten dienen, staan ze vooraan en creëren daarvoor wetgeving. Daarbij is het niet belangrijk of het daadwerkelijk bijdraagt, maar dat de schijn gewekt wordt dat het bijdraagt aan het ‘algemeen belang’, wat hierbij verward wordt met ‘eigenbelang’.

CO2 is een enorm maatschappelijk probleem volgens hen, en iedereen moet de ‘verantwoordelijkheid’ hebben om dit ‘collectieve probleem’ op te lossen door CO2-uitstoot tot een minimum te beperken. Graag wijzen ze anderen daarop. De kolenstroom vretende, mede door Afrikaanse lithium-handjes gebouwde Tesla, die 95% van de bevolking niet kan betalen, aantoonbaar helemaal niets aan de CO2-uitstoot vermindert, integendeel zelfs, is een goed voorbeeld daarvan. Geen of nauwelijks bijtelling, geen wegenbelasting en een gratis parkeerplek in de stad op basis van een drogredenen.

Vliegbeperkingen om CO2-uitstoot te beperken kunnen simpelweg afgekocht worden door een ‘CO2-tax’. De CO2 gaat gewoon de lucht in, maar hij is afgekocht en er is geen gram CO2 minder de lucht in gegaan. Er wordt wél ruim 1 miljard overgemaakt naar Afrika om waterputten te slaan voor ‘de arme mensen’, maar de zonnepanelen die menig minderbedeelde Nederlander uit de energiecrisis zou kunnen helpen, komen mooi op het eigen dak te liggen, met een sterk verlaagde energierekening voor die ‘bepaalde groepen’ tot gevolg.

Met de CO2-credits wordt de schrijnende hypocrisie helemaal zichtbaar. Het verschuiven van CO2 binnen sociale klassen; het is een knap stukje framing om beiden het gevoel te geven iets aan ‘het klimaat’ te doen, netto maakt het namelijk helemaal niets uit, er gaat net zoveel CO2 de lucht in, het wordt alleen verschoven. En daarmee behouden ‘bepaalde groepen’ alle privileges die zij ‘de armen’ ontzeggen, maar ze claimen wél iets aan ‘het klimaatprobleem’ te doen, terwijl ze het feitelijk in stand houden door de mogelijkheid ze te kunnen opkopen van minder bedeelden. ‘Social-credits’ zijn daarmee juist extreme asociale credits.

Het lijkt er dan ook sterk op dat deze groep eerst zelf ‘het probleem’ creëert in de vorm van windmolens, documentlozen, gemengde scholen, elektrische auto’s, vliegen of CO2-credits, om vervolgens ofwel de oplossing aan anderen over te laten, ofwel het af te kopen (wat het probleem niet oplost) óf met zelf gecreëerde schijnoplossingen probeert er maximaal van te profiteren. Aan een échte oplossing werken ’bepaalde groepen’ juist per definitie niet mee. Dan waren CO2-credits niet verhandelbaar maar voor iedereen gelijk in hoeveelheid en waarde, dan was vliegen niet afkoopbaar maar beperkt voor iedereen en dan werden massaal zonnepanelen geplaatst op de daken van mensen waarvoor de energie juist onbetaalbaar is.

Bij de oprechtheid van deze ‘bepaalde groep’ mogen dan ook wel eens een keer vraagtekens gezet worden toch?

Verder Lezen

Politiek

De profeten van nu zijn de wappies van toen

Gepubliceerd

op

Foto: ANP

De ontsteltenis over de uitspraken van Barbara Baarsma van de Rabobank is groot, op zowel social media als in kranten van de reguliere media. Toch is er een groep die verbaasd is over de verbazing, want al meer dan 2 jaar geleden waarschuwden zij voor deze ontwikkeling. Liefkozend werden ze ook wel ‘wappies’ genoemd en verspreidden ze alleen maar ‘complotten’. Zullen we deze ‘complotten’ even de revue laten passeren?

Neem nu het ‘complot’ mondkapjes. Er gaat geen enkele werking vanuit. De ‘wappies’ deden niet mee met dit clowneske ritueel, waarom ook, iets dat niet werkt is zinloos toch? Was het dan dwarsliggerij? Nee, het doel van die mondkapjes was onderwerping afdwingen, onderwerping aan het regime, onderwerping aan de massa, onderwerping aan uw medemens, of kunt u een andere reden verzinnen waarom een overheid iets erdoor drukte, wetende dat het totaal niet functioneel was? Zwembandjes waren net zo functioneel geweest.

Neem het ‘complot’ vaccins. ‘Wappies’ riepen vanaf het begin dat het collectief nemen van een vaccin tegen een muterend virus met een mortaliteit van 0,23% baarlijke nonsens is. Alleen risicogroepen zouden het kunnen overwegen. Maar het werd een door de overheid en media gecontroleerde heksenjacht op de ‘wappies’ die dat spuitje niet nodig vonden. De door wappies vanaf het begin verspreidde ‘spaarkaart’ is inmiddels bijna vol, want ze wisten dat het niet bij de één of twee spuitjes zou blijven. Spuitje 5 (exact gelijk aan spuitje 1) is binnenkort ‘noodzakelijk’ tegen een virus dat inmiddels gemuteerd is tot een snotneus. Er zijn nog 60 miljoen vaccins tegen het oorspronkelijke Wuhan-virus ingekocht, en Kuipers is binnen enkele weken geschoven van ‘uitsluitend voor 60-plussers’ (omdat de EMA het niet goedgekeurd heeft voor 60-minners) naar ‘vanaf september iedereen boven de 12 jaar.’

Neem het ‘complot’ QR. Wappies noemden de invoering van de QR het uiteindelijke doel en corona slechts het middel. De QR werd ingevoerd, maar gevaccineerden besmetten elkaar onderling massaal mét QR-code en het scheelde maar een haar of ook onderwijs en werk werden geblokkeerd door een QR. Als de QR niet helpt om besmettingen te voorkomen, het vaccin niet werkt om besmettingen te voorkomen, wat is dan nog het doel van de QR? Voor de wappies is dat wel duidelijk: onderwerping, want de QR biedt na invoering nog zoveel andere mogelijkheden voor een overheid. U weet toch hopelijk wel dat er nog altijd miljoenen worden geïnvesteerd door deze overheid in een niet-werkende QR? Voor corona werkte hij niet, waarvoor is hij dan nog noodzakelijk? Is het dan onzin om te zeggen dat de QR het doel is en corona slechts het middel was?

Neem het ‘complot’ social-credit systeem. Wappies hadden het over een overheid die een CO2-budget zou afdwingen waarin burgers ‘vrij’ mogen shoppen. Een beperkt CO2-budget voor aankopen, vlees, benzine, autogebruik en/of vliegen. De Rabobank en ING werken al járen aan dit systeem en hoeven maar op een knop te drukken en het is ingevoerd. Waarom zou een bank uit zichzelf een social-credit-systeem opzetten met een mogelijkheid om de credits onderling te verkopen, als de staat de beperkingen niet oplegt, en de bank ze niet kán opleggen. Wat is dan een reden om ze onderling te verhandelen? U raadt het al, met één decreet vanuit Den Haag is dat wél het geval…

Een complot blijft een complot zolang de overheid niet transparant communiceert met de bevolking. De overheid heeft slechts één probleem: het vergt tijd om een ‘complot’ voor te bereiden. Bij Indepen weten we dat op het ministerie in Den Haag een klimaatlockdown al helemaal is uitgewerkt, dat is geen complot maar het gevolg van een lekkende ambtenaar die zelf de stukken schreef. Binnen de EU wordt naarstig gewerkt aan een digitaal paspoort en een digitale munteenheid. U hoeft de ‘complotten’ maar aan elkaar te rijgen… of neem een kijkje in China, daar is het allang ingevoerd.

Wellicht wordt het tijd de ‘wappies’ wat serieuzer te nemen, want tot dusverre had ieder ‘complot’ slechts één beperking: de tijd die nodig is om aangetoond te krijgen dat een complot slechts overheidsbeleid is dat nog niet is vrijgegeven, uitgelekt of door Wob-verzoeken is blootgelegd. De profeten van nu zijn de wappies van toen, want het stopt pas als we collectief ‘nee’ zeggen, de overheidstrein dendert namelijk geruisloos onverminderd door. Zodra de overheid uw voedsel en geld onder controle heeft, zal ze de spelregels vrijgeven en is het te laat. De QR veranderde tenslotte ook van 2 prikken naar 3 prikken zonder dat de QR zelf veranderde, alleen de overheid veranderde de spelregels waaronder de QR ‘werkte’. Dat werkt net zo met het digitale paspoort en de digitale munt, het is voorwaardelijk waar het onvoorwaardelijk zou moeten zijn.

Verder Lezen

Recent

Economie1 dag geleden

Groninger gasveld gaat open voor heel Europa

Dat leest u natuurlijk nog nergens, maar uiterlijk in november zal het een feit zijn. Indepen sprak met enkele experts...

Economie3 dagen geleden

De digitale Euro: moderne slavernij?

Voorwaardelijk geld Iedereen is bekend met voorwaardelijk geld: in de jonge jeugdjaren kreeg je zakgeld, mits het maar niet besteed...

Economie4 dagen geleden

Jan Modaal wordt kaalgeplukt, producenten en Den Haag profiteren

In Nederland hebben we op dit moment de hoogste gasprijzen van Europa. Dat is vreemd, aangezien Nederland een gigantische gasbel...

Column5 dagen geleden

Opnieuw CTB: VNO-NCW en MKB draaien ondernemers de nek om

Werkgeversorganisaties als VNO-NCW en MKB-Nederland draaien eigenhandig hun eigen leden, de ondernemers, én de samenleving de nek om door het...

Politiek1 week geleden

Stikstof is slechts een stok om mee te slaan

Het doel heiligt de middelen: Stikstof is slechts een stok om mee te slaan De UN heeft al haar visies gebundeld...

Politiek1 week geleden

De crisis van u, is niet mijn crisis!

Het wordt steeds duidelijker dat binnen de samenleving onder bepaalde groepen een mentaliteit heerst die ‘een probleem’ vooral willen oplossen...

Politiek2 weken geleden

De profeten van nu zijn de wappies van toen

De ontsteltenis over de uitspraken van Barbara Baarsma van de Rabobank is groot, op zowel social media als in kranten...

Politiek2 weken geleden

CO2-credits: Banken én overheid in een één-tweetje

Zou een bedrijf tientallen miljoenen steken in een handelsproduct waarvan het zeker zou weten dat het gaat mislukken? Wij denken...

Wetenschap2 weken geleden

De cancelcultuur heeft de wetenschap een enorme dreun bezorgd

Als u met een kwaal naar de huisarts bent geweest, en vrienden vragen u wat er aan de hand is,...

Klimaat2 weken geleden

Het valse spel tussen overheid en boeren

In een open discussie liggen per definitie alle kaarten op tafel en wordt er open en fair, met inachtneming van...

Trending

Steun onafhankelijk nieuws
This is default text for notification bar